Waarschijnlijk brandt de naam Loverboy je niet meteen op de lippen als je denkt aan hardrock, maar aan de overkant van de oceaan is de Canadese band al decennia een begrip. Rock ‘N’ Roll Revival nodigt echter niet uit tot een nadere kennismaking. 

Het verse album van de Canadezen (met rockzanger Mike Reno en stergitarist Paul Dean in de gelederen) telt eigenlijk slechts drie nieuwe composities: het titellied, het sentimentele No Tomorrow en de degelijke rocker Heartbreaker, allen opgenomen in de studio van rockgrootheid Bryan Adams in Vancouver.

Klaarblijkelijk heeft die omgeving zijn sporen nagelaten, want de enthousiaste ondertoon en het sprankelende geluid van de verse stukken herinnert in de verte wel wat aan het werk van die beroemde landgenoot (Adams schonk de band reeds in 1985 het nummer Dangerous), al klinken ze nogal clichématig.

De rest van de plaat wordt gevuld met heropnames van oude hits van de groep, een rijkelijk overbodige aangelegenheid aangezien de nieuwe versies niets wezenlijks toevoegen en er al genoeg bandcompilaties uitgebracht zijn.

Extravagantie

In principe biedt het genre waarin de heren opereren ampel ruimte voor extravagantie, hetzij in de vorm van uitzinnige teksten en thema’s of door ongeremde solo-uitspattingen op de gitaar. Loverboy kiest op dit album echter voor het platgetreden pad en klinkt daardoor als een slap aftreksel van Bon Jovi (die hun hit Notorious schreef).

Lieden die nieuwsgierig zijn naar deze in Noord-Amerika wereldberoemde band doen er het beste aan één of enkele studioschijven uit de vroege jaren tachtig of een verzamelaar te beluisteren. Rock ‘N’ Roll Revival is welbeschouwd enkel relevant voor echte fanaten.