Hoewel Joss Stone pas 25 lentes jong is, beleeft haar zangcarrière nu al een artistieke midlifecrisis. Amper negen jaar na haar debuutalbum grijpt de zangeres al terug naar de formule waarmee ze destijds doorbrak.

Het is niet ongebruikelijk dat artiesten na tal van albums hun vroegere succes proberen te evenaren door in diezelfde stijl weer platen te gaan maken, maar zelden gebeurde dat zo snel als bij Joss Stone. The Soul Sessions Vol. 2 is alweer haar zesde album, al lijkt reeds op haar 25e de creativiteit uitgedoofd.

Toen haar debuut The Soul Sessions eind 2003 uitkwam, was Stone pas zestien jaar, maar met haar rokerige stemgeluid en frisse interpretaties van soulklassiekers wist ze zich snel in de kijker te spelen. The Soul Sessions kende in Mind Body & Soul (2004) een sterke en volwassen opvolger, zij het nog steeds vooral geënt op oude soul.

Stone leek haar eerste twee albums echter volledig te negeren met het uitbrengen van het door Raphael Saadiq geproduceerde derde album Introducing Joss Stone, waarop toegankelijke hiphopproducties de boventoon voerden. Die richting werd voorgezet met Color Me Free!, maar voor LP1 koos Stone een andere invalshoek.

Team

Na die ene plaat op haar eigen label, met Dave Stewart van Eurythmics als producer (en samen bandleden in het weinig spannende SuperHeavy), brengt Stone haar muziek nu weer onder bij een gerenommeerde platenfirma. The Soul Sessions Vol. 2 werd bovendien gemaakt met nagenoeg hetzelfde team als haar debuut.

Dat betekent kortweg dat haar muziek weer klinkt zoals aan het begin van haar glansrijke carrière. Dampende, ouderwetse soul, maar nergens gedateerd. De arrangementen zijn op dit tweede deel daarentegen wat minder avontuurlijk, zoals al meteen blijkt op Labi Siffre’s I Got The … (dat Eminem gebruikte als basis voor zijn hit My Name Is).

Vertrouwd

Soulhits van artiesten als The Chi-Lites, Sylvia (van Mickey & Sylvia), The Casinos en Womack And Womack zijn ook aanzienlijk braver dan Stone’s eerdere, veel zwoelere uitvoeringen van liedjes als Some Kind Of Wonderful en Fell In Love With A Boy. Zelfs de covers van obscure soulnummers klinken onmiddellijk vertrouwd.

Vocaal is het verschil aanzienlijk. Op deel 1 was Stone nog een ontluikend tienermeisje dat net haar vocale potentie leerde kennen en de nuances verkoos boven de ferme uithalen. Anno 2012 is Stone een zelfverzekerde vocaliste met vooral een erg harde stem. De technische bekwaamheid heeft het gewonnen van de bezieling.