Na Red Album en Blue Record schuift Baroness meer op naar het midden van het kleurenspectrum met Yellow & Green. Het dubbelalbum luidt het einde in van het metalen tijdperk voor de Amerikaanse band, maar niet ten koste van de eigen identiteit.

De evolutie van de groep tot rockcombo zal voor een groot deel van de oude aanhang zeker even slikken zijn. Het op het inleidende Yellow Theme volgende Take My Bones Away mag dan nog vrij hard klinken, het direct aansprekende thema daarin laat geen misverstand bestaan over de nieuwe richting.

Grofweg zou je kunnen stellen dat op dit in een gele en groene schijf uiteenvallende verse werkstuk niet langer de riff, maar het lied centraal staat. In het door vocale harmonieën gedragen Twinkler speelt de gitaar zelfs nauwelijks een rol van betekenis.

Dat is echter zeker niet het hele verhaal, want een tweede belangrijke geluidsbepalende factor is de voortdurende experimenteerdrift van de band met klank en ruis. Daardoor kent dit werk zelfs gedurende zijn meest melodieuze momenten een bevreemdende ondertoon die bijzonder kenmerkend is voor dit ensemble.

Atmosfeer

Inderdaad is de fraaie, lichtelijk bizarre en psychedelische atmosfeer naast het diverse liedmateriaal (waarbij men put uit bronnen als jaren zeventig-hardrock, jaren tachtig-postpunk en jaren negentig-indie) doorslaggevend voor het succes van dit album. Zo zou het instrumentale Stretchmarker vast minder effectief werken buiten plaatcontext.

Een ouderwets holistisch geconcipieerde dubbelschijf dus, die dankzij haar grotere toegankelijkheid en variëteit in staat moet zijn een breder publiek aan te trekken dan de voorgaande Baroness-albums, zonder iets in te boeten aan gelaagdheid. Knap gedaan.
 

Baroness staat op 17 augustus op Pukkelpop (B).