Fans van zanger Joe Jackson weten dat er binnen zijn repertoire altijd de nodige aandacht is geweest voor jazz. Jacksons nieuwe album is volledig gewijd aan liedjes van Duke Ellington.

Eind jaren zeventig behoorde Joe Jackson tot de zogenaamde "angry young men", die de punkattitude hoog in het vaandel hadden staan zonder daadwerkelijk echt punkrock te maken. Het vroegere werk van Jackson hing er weliswaar tegenaan, maar hij had meer in zijn mars. Reeds in 1981 verschijn zijn swingalbum Jumpin’ Jive.

Dat auteurs van het Great American Songbook hem inspireerden, liet hij regelmatig blijken (onder meer op de hoes en titel van het album Night And Day). Met ruim duizend composities en tientallen hits in de periode tussen de Depressie en het einde van de Tweede Wereldoorlog behoort pianist Duke Ellington tot de grootste der Amerikaanse jazzcomponisten.

The Duke bevat een aantal van de bekendste nummers van Ellington in interpretaties van Joe Jackson. Jazzstandards als Mood Indigo, Caravan, It Don’t Mean A Thing (If It Ain’t Got That Swing) en I’m Beginning To See The Light krijgen een volledige makeover van Jackson, waarbij de geboren Brit elementen uit onder meer pop, country, latin en lounge combineert.

Geestig

Hoewel het album toegeschreven wordt aan Joe Jackson bevat The Duke samenwerkingen met diverse vocalisten en musici, variërend van gitarist Steve Vai tot soulzangeres Sharon Jones. Hoe opvallend het namenlijstje ook is, het voelt nergens geforceerd aan. Iggy Pop in de rol van ouderwetse crooner is wel erg geestig.

The Duke is een uitstekend jazzalbum, al zullen liefhebbers van Joe Jackson wellicht teleurgesteld dat hij op zijn eerste nieuwe album in ruim vier jaar nauwelijks zelf te horen is. Slechts in een handvol nummers treden zijn vocalen en heldere pianowerk echt op de voorgrond. Bij Joe Jackson staat duidelijk de muziek centraal en niet het ego.


Joe Jackson staat op 2 november in Melkweg, Amsterdam, op 3 november in Vredenburg, Utrecht en op 4 november in Oosterpoort, Groningen.