Op de meest recente editie van Pinkpop liet Linkin Park horen nog steeds een band van formaat te zijn, zelfs na twee zwakkere albums. Living Things is aanzienlijk beter, al ontbreekt de energie die de band op het podium heeft.

Na het thema-album A Thousand Suns, gesitueerd rondom het gegeven van een mogelijke kernoorlog, is de Amerikaanse nu-metalband weer toe aan persoonlijkere songs. Met de woede uit zijn begintijd had de band wellicht een sterk album neer kunnen zetten over een nucleaire Holocaust, maar het resultaat was te doordacht.

Nu speelt Linkin Park op Living Things nog steeds met thema’s als macht, bedrog, hebzucht en ontwrikte samenlevingen, hoewel nergens zo hoogdravend als op A Thousand Suns. Toch stammen diverse ideeën uit de sessies van de matige voorganger, zonder dat Living Things als een vervolg dient te worden beschouwd.

Rapper/ Mike Shinoda en gerenommeerd schuiventrekker Rick Rubin (Beastie Boys, Adele, Johnny Cash, Red Hot Chili Peppers) verzorgen wederom de productie, die overigens aanzienlijk frisser is dan de wat gedateerd aandoende knutselwerkjes van twee jaar geleden. Zo lijken Shinoda en Rubin geluisterd te hebben naar de albums van Kanye West en Jay-Z.

Keuriger

Maar vrees niet dat Linkin Park gitaren schuwt op dit vijfde album, zelfs al is het wat keuriger dan vroeger. Living Things mag dan wat topzwaar zijn – met topsongs Lost In The Echo, In My Remains, Lies Greed Misery en I’ll Be Gone allen in de eerste helft – het is beslist de beste plaat die de heren afleveren sinds Meteora uit 2003.

Linkin Park is wel milder dan ooit, al laten de Amerikanen op een handvol nummers horen nog steeds enige agressie in zich te hebben. Op het ultrakorte Victimized klinkt Linkin Park weer ouderwets furieus, hoewel dat meteen wordt opgevolgd door het relatief introverte Roads Untraveled. Linkin Park is nog altijd boos, maar weet zijn woede beter te kanaliseren.