Usher Raymond heeft zich de laatste jaren ontpopt tot de Cristiano Ronaldo van R&B. Het talent is onmiskenbaar, maar wordt overschaduwd door een obsessie met uiterlijk vertoon, egocentrisme en machogedrag. Met als gevolg dat zijn werk vaak onoprecht overkomt.

Ook het nieuwste werk van het 33-jarige popidool lijdt eraan. Bescheidenheid is nou eenmaal een schaars goed in het domein van zwoele, sexy R&B. Looking 4 Myself belooft een verse start te zijn. Onbelemmerd door bescheidenheid, maakte Usher maanden voor release bekend een nieuw genre te hebben gecreëerd; "revolutionary pop".

Bestaande uit een paar schepjes hiphop, een vleugje R&B, een snuifje pop en een topping van Eurohouse-achtige beats is het eindproduct nauwelijks vernieuwd te noemen. Dat wil niet zeggen dat het een slechte plaat is. Usher kent zijn bekwaamheden (zijn vocalen uiteraard) en benut deze op excellence wijze.

De megahit Climax herintroduceerde Ushers vocale bereik, al kon niet iedereen zich vinden in de gekozen behuizing. De minimalistisch en sonische sound van Diplo (Justin Bieber, Santigold, Lil Wayne) doet desondanks niet onder voor de meer tradionele producties (What Happened To U, Sins Of My Father).

Mist

Hetzelfde kan niet gezegd worden voor de meer Eurohouse georiënteerde nummers; zo gaat Will.i.am volledig de mist in met zijn OMG-opvolger Can’t Stop Won’t Stop. Looking 4 Myself moet doorgaan voor een experimentele plaat, waarop Usher zich diverse stijlen en stromingen aanmeet. De meest geslaagde nummers zijn Numb en de titeltrack.

De waarheid is vooral dat het gekozen pad zeer risicoloos en veilig is. Usher probeert iedereen wat te bieden om de afzetmarkt zo breed mogelijk te houden. Een tweede Confessions is Looking 4 Myself zeker niet, daarvoor ontbreekt er net iets teveel focus en mist het recept ook nog eens twee hoofdingrediënten; te weten L.A. Reid en Jermaine Dupri.