Pat Metheny – Unity Band

Pat Metheny’s Unity Band ontroert. Het is muziek die zich langzaam openbaart en dan verslavend wordt, als de mysterieuze schoonheid van bronzen ogen.

Het is dertig jaar geleden dat jazzgitarist Metheny een plaat uitbracht met een tenorsaxofonist en niet met de minste. Aan Chris Potter de eer om wijlen jazzlegende Michael Brecker (1949-2007) voor even te doen vergeten. Hoewel hij daar niet altijd in slaagt, blijkt de plaat zich als geheel in het geheugen te griffen.

Dat is te danken aan een nagenoeg feilloos evenwicht tussen de vier bandleden. Het kwartet brengt een harmonieuze, fantasierijke invulling van Metheny’s composities. Ze hypnotiseren de luisteraar op Abdullah Ibrahim-achtige wijze (zoals in Come And See), maar gaan ook de luchtigheid van majeurtoonladders niet uit de weg.

Alsof geluid een weegschaal is. Een weegschaal waarin soms Metheny's synthesizergitaar iets zwaarder is, maar bijna even vaak de wijzers Potters kant op gaan. Ze zoeken voorzichtig de grenzen op van fusion en blijven daar dan steeds net tegenaan schurken. Dit ook door de klankkeuze van de ritmesectie.

Heldenstatus

De subtiele contrabas (Ben Williams) en dito drums (Antonio Sanchez) zijn even dynamisch als ingetogen in het ruimtescheppen voor spannende solo’s. Vooral de rol van de jonge en getalenteerde Williams is bijzonder. Hij lijkt op weg naar een heldenstatus. Meewerken aan een nieuw hoogtepunt in het oeuvre van Metheny helpt dan zeker.

De virtuoos zelf blijft op Unity Band vooral de lyrische gitarist en bandleider die nooit hoeft te pochen. Hij is daarmee misschien wel eigenhandig verantwoordelijk voor de prachtige, ragfijne balans tussen solo's en ritmiek. Het werkt verslavend. Het mysterie ontrafelt zich, bij elke beluistering iets meer.

Lees meer over:
Tip de redactie