Julia Stone – By The Horns

Julia Stone is natuurlijk beter bekend als de helft van het broer-zusduo Angus & Julia Stone. Toch is By The Horns niet haar eerste solopoging, op The Memory Machine liet zij alreeds haar meer donkere kant zien.

Maar het meest uitspringende aan die plaat was toch de hoes, terwijl de rest weliswaar mooi en ingetogen was, maar geen grootse uitschieters kende. Een plaat die blindelings door Angus & Julia Stone-fans kon worden gekocht, maar voor de rest weinig extra’s te bieden had.

Met By The Horns is dat niet veel anders. Zus Stone schrijft lieve, mooie liedjes, maar zonder haar broer mist er toch iets van overtuigingskracht. Haar charmant verlegen wijze van zingen wordt na een nummer of drie eerder eentonig dan ontroerend. Er zit te weinig variatie in om blijvend te boeien.

By The Horns is dan ook meer een plaat die je opzet als je iets anders te doen hebt of een boek wil lezen. Ondanks de teksten die over misbruik van vertrouwen en liefde gaan, zoals in de titelsong, of angsten en twijfel, is het toch vooral een album dat zich snel zetelt in de achtergrond.

Afgezwakt

Dit komt grotendeels omdat je met veel van de liedjes het idee hebt dat je het wel kent. Zo ligt afsluiter The River wel heel erg in het verlengde van een afgezwakte Leonard Cohen en klinkt in andere nummers Laura Marling door. Niet dat daarmee By The Horns helemaal af te schrijven is.

Vooral met het titelnummer en The Line That Ties Me weet Stone je even bij de lurven te pakken en geen enkel nummer is onaardig. De cover van The Nationals Bloodbuzz Ohio legt het probleem echter helemaal bloot; ze zwijmelt alle pathos en passie uit deze kraker. En daarna zwijmelt ze nog een paar nummers door.

Lees meer over:
Tip de redactie