Maxïmo Park – The National Health

"Do I really need to give an introduction, must an artist bleed over a new production?", zingt Paul Smith ingetogen aan het begin van het nieuwe album van zijn band. Het zijn retorische vragen van de Maxïmo Park-zanger.

Na het fantastische debuut A Certain Trigger uit 2005, verscheen in 2007 de eveneens puike doch langer niet zo sterke opvolger Our Earthly Pleasures. Twee jaar later bleek ook Quicken The Heart niet opgewassen tegen het droomdebuut van de Britse postpunkband. Datzelfde geldt voor The National Health.

Het vierde album van de formatie rondom de in het oog springende Paul Smith is van hetzelfde laken een pak. De scherpe rand van A Certain Trigger is inmiddels al enige tijd verdwenen, al bevat The National Health desondanks een handvol prima liedjes. Bovendien zijn het, meer dan ooit, echte liefdesliedjes.

De hoekige gitaarriffs zijn verruild voor zacht glooiende melodielijnen, al memoreren een paar deuntjes nog vaag aan de prettige Anglofiele gitaarpop uit het voorgaande decennium. Maxïmo Park lijkt op The National Health zoekende naar een nieuw geluid.

Helden

Tijdens deze zoektocht citeert Maxïmo Park uitgebreid uit de muziek van helden als The Smiths, James, Ash, Blur, Suede en tal van andere Britse gitaarbands uit de jaren tachtig en negentig. Het is dan ook niet geheel toevallig dat producer Gil Norton een verleden heeft met bands uit die hoek (hij produceerde ook Our Earthly Pleasures).

De meest opvallende nummers zijn ballad Unfamiliar Places en het slechts één minuut durende openingsnummer When I Was Wild, terwijl Reluctant Love, This Is What Becomes Of The Brokenhearted en het R.E.M.-achtige Until The Earth Would Open tot de betere songs behoren. Maar het zijn geen artistieke hoogtepunten.

Lees meer over:
Tip de redactie