The Tallest Man On Earth verstaat de kunst om enkel met zijn gitaar en stem de luisteraar genadeloos in de hoek te drukken. Zowel live als op schijf dwingt de Zweedse Kristian Matsson de volledige aandacht af.

Met zijn indringende folkliedjes en een overrompelende podiumpresentatie die zijn naam meer dan rechtvaardigt, weet de Matsson sinds zijn debuut Shallow Grave in 2008 hordes aan fans aan zich te binden. Al snel kreeg de tokkelende Zweed de stempel "de nieuwe Bob Dylan" opgeplakt.

Maar meer dan dat hij de nieuwe Dylan is, eet The Tallest Man On Earth uit dezelfde ruif van de Amerikaanse folktraditie. Een traditie die even zo voor de opvolger The Wild Hunt uit 2010 de basis vormde en ook nu het beginpunt vormt. There’s No Leaving Now klinkt dan ook meteen erg vertrouwd.

Matsson strooit met meesterlijk tokkelwerk en overstroomt met een waterval aan woorden. Vertrouwd, maar toch niet precies hetzelfde. In tegenstelling tot Shallow Grave en The Wild Hunt komt The Tallest Man On Earth op There’s No Leaving Now met rijk gearrangeerde nummers. Althans, voor zijn doen.

Gejaagd

Zo horen we in de openingsminuten al meteen een synthesizer voorbij komen, worden er in verschillende nummers accenten gelegd met elektrische gitaar en komt zelfs een pedalsteelgitaar voorbij gezongen. Bovendien klinkt Matsson op het derde album minder gejaagd dan voorheen.

Dat heeft als voordeel dat There’s No Leaving Now vaak een zeer warme rust over zich heeft. Het nadeel is dat Matsson voor het eerst niet een heel album lang de volledige aandacht weet vast te houden. Maar echt ontkomen eraan zit er ook niet in. Matsson drukt je nog steeds in de hoek, zij het iets minder genadeloos.