A Place To Bury Strangers – Worship

De grote der aarde trappen op het werk van Oliver Ackermann. De pedalen van de voorman van A Place To Bury Strangers liggen op de bühne bij U2, Elbow, My Bloody Valentine en uiteraard bij A Place To Bury Strangers zelf.

En een ieder die ooit een A Place To Bury Strangers-optreden heeft ervaren, weet dan ook dat Total Sonic Annihilation, Fuzz War, Echo Dream en Death By Audio geen loze termen zijn. Oliver Ackermann draait de knoppen graag door in de vervorming en het volume door in het rood.

Ook op plaat neemt die aanbidding van overdrive, galm en feedback een centrale plaats in. Exploding Head uit 2009 sloot daarin perfect aan op de geluidsmuren die twintig jaar terug al werden opgetrokken door bands als My Bloody Valentine en Medicine.

Dat, toen, nog aangevuld met invloeden van Joy Division en The Cure. Op Worship, het derde album van A Place To Bury Strangers, wordt die lijn doorgezet. Maar tegelijkertijd zoekt "de luidste band van New York" ook de nuance en de rafelranden van de pop op.

U2

Zo wordt Dissolved geopend met een sterke verwijzing naar het U2 van de jaren tachtig, terwijl in And I’m Up jaren vijftig-surfpop wordt opgepikt. Erg poppy met een grotere nadruk op de melodie. Een uitbreiding van het geluid van het trio dat ook nog steeds erg op de wave en shoegaze leunt.

Het geluid is alleen een stuk minder dichtgesmeerd dan op de voorgangers, waardoor details meer naar voren komen en de melodie meer centraal komt te staan. Dit echter zonder het explosieve van Exploding Head te verliezen, want dat blijft de band in verering omarmen.

Lees meer over:
Tip de redactie