Melody Gardot – The Absence

Hoewel zangeres Melody Gardot slechts een korte periode uit het muzikale blikveld verdwenen was, wijst ze er middels de titel van haar derde album wel op dat die afwezigheid heeft bijgedragen aan hernieuwde creativiteit.

Meldoy Gardot is een Amerikaanse jazzzangeres die in 2008 haar bejubelde debuutalbum Worrisome Heart uitbracht op het prestigieuze jazzlabel Verve. Ze brak pas echt goed door met opvolger My One And Only Thrill, een jaar later, en ook haar derde album The Absence verschijnt wederom bij de in 1956 opgerichte platenfirma.

Vocaal doet Gardot bij vlagen denken aan Nina Simone en Billie Holiday, vooral in de meer dramatische stukken (als So We Meet Again My Heartache), terwijl haar stem op andere stukken de fluwelen zachtheid van Astrud Gilberto, Joni Mitchell en Patti Page benadert. Ze is een zeldzaam voorbeeld van een hedendaagse vrouwelijke crooner.

Diverse nummers op The Absence vinden hun wortels in exotische genres als fado en bossanova, terwijl Gardot onwillekeurig ook lijkt te refereren aan de befaamde Italiaanse melodieën van een halve eeuw geleden, waarmee artiesten als Dean Martin, Johnny Dorelli en later Cilla Black grote hits scoorden.

Intensiteit

De traditionele liedvormen worden door de Braziliaanse componist Heitor Pereira van een eigentijdse productie voorzien, zij het sterk geënt op arrangementen van oude jazzplaten. The Absence begint klein, ingetogen en haast achteloos, maar neemt naar mate de plaat vordert toe aan intensiteit, met Goodbye als emotionele climax.

Daarna remt Gardot weer even af, met het breekbare Se Voce Me Ama en het droeve My Heart Won’t Have It Any Other Way. Gardot sluit af op een vrolijke noot, met het zonnige sambanummer Iemanja. We hebben Melody Gardot even drie jaar moeten missen, maar The Absence was het wachten wel waard.


Melody Gardot staat op 23 oktober in Oosterpoort, Groningen en op 24 oktober in Concertgebouw, Amsterdam.

Tip de redactie