Lenny Kravitz – Mama Said (2012 Reissue)

Die Lenny Kravitz heeft wel humor. De meeste artiesten brengen na tien of twintig jaar (of een ander mooi rond getal) een jubileumeditie van hun befaamde plaat uit, Kravitz doet dat doodleuk na 21 jaar.

Nu komt het wel vaker voor dat heruitgaves van als klassiek te beschouwen popalbums een jaartje te vroeg of te laat verschijnen (recente voorbeelden zijn Ram, Bridge Over Troubled Water, Ten, Graceland en L.A. Woman), maar bij Mama Said van Lenny Kravitz staat ook groot op de hoes "21st Anniversary Deluxe Edition" te lezen.

Grap of niet, het lijkt in ieder geval een verstandige keuze, getuige de talrijke heruitgaves van andere albums uit 1991 (van onder meer U2, Nirvana en Primal Scream) verleden jaar. Een goed jaar voor rock in het algemeen, met ook nog kolossale albums van Metallica en Bryan Adams. Maar Kravitz was als enige retro.

U2, Nirvana en Primal Scream waren duidelijk op zoek naar verse klanken om het nieuwe decennium in te luiden, terwijl Metallica en Adams nog vasthielden aan de productiewaardes van de jaren tachtig. Kravitz bleek juist modieus door twintig jaar terug in de tijd te gaan met zijn klankpalet. Een gewaagde keuze indertijd.

Spijkerbroekreclames

Maar ook niet geheel onlogisch. Eind jaren tachtig was er een heropleving van de sixties; Batman en The Monkees keerden terug op tv, muziek uit het decennium zat in spijkerbroekreclames en de Britse Summer Of Love (waarin acidhouse tot bloei kwam) was een directe referentie naar de zomer van 1967. Let Love Rule paste daar mooi in.

Toch was het niet dat debuutalbum, maar de opvolger die van Lenny Kravitz een superster maakte. Stilistisch leunde Kravitz daarbij erg op het werk van Jimi Hendrix, Grand Funk Railroad en The Beatles (met name John Lennon). De invloed van Lennon is vooral duidelijk op Fields Of Joy en All I Ever Wanted (geschreven met Sean Lennon).

Stempel

Kravitz wist zich alle invloeden echter zo goed eigen te maken, dat het hem zelf een handvol popklassiekers opleverde, waaronder Always On The Run, It Ain’t Over ‘Til It’s Over en Stand By My Woman. Met zijn kundig vervaardigde (en nooit meer echt overtroffen) retrorock zou Kravitz uiteindelijk een dikke stempel op de jaren negentig drukken.

De eigenaardige getimede jubileumeditie bevat veel bonusmateriaal, waaronder B-kantjes, livetracks en demo’s. De geluidskwaliteit van de meeste demo’s is echter erbarmelijk en ook de live-opnames (uit Japan en Rotterdam) klinken wat flets. Het album zelf is – 21 jaar na dato – daarentegen nog steeds een juweeltje.


Vanaf 18 juni verkrijgbaar.

Lees meer over:
Tip de redactie