Ryan Shaw – Real Love

De soulrevival van de laatste jaren bracht ons veel nieuwe stemmen, alsmede de herintroductie van een aantal oudere. Nieuwkomers als Ben L’Oncle Soul en Justin Townes Earle proberen zo ouderwets mogelijk te klinken. Zo ook Ryan Shaw.

Met zijn cover van Do The 45 (origineel van Sharpees uit 1966) kwam Ryan Shaw onder de aandacht bij een deel van radioluisterend Nederland. Zijn roem werd tijdens Serious Request 2009 vergroot door It Gets Better, dat zowel door de luisteraars als de dj’s van 3FM collectief werd uitgeroepen tot 'anthem' van het evenement.

Na een weinig memorabel optreden op Pinkpop in het daaropvolgende jaar, leek Ryan Shaw wederom de vergetelheid in te duiken met zijn traditionele soulklanken. Inmiddels zijn we twee jaar verder en ligt er een nieuw product van de Amerikaan in de schappen, getiteld Real Love.

Dat Shaw een uitmuntende zanger is, in de soultraditie van Otis Redding en Curtis Mayfield, komt opnieuw naar voren op dit album. Het materiaal van Shaw was alleen in zijn totaliteit nooit solide genoeg om hem een definitieve doorbraak te bezorgen. Real Love kent daarentegen enkele waardevolle toevoegingen aan zijn catalogus.

Slowjams

Eigentijdse soulpop als Karina (goed afgekeken van Cee Lo Green), That Is Why (net zo’n soulstamper als zijn twee eerdere hitjes) en het titelnummer kunnen Shaw opnieuw van airplay voorzien. Ballad Wrong Man klinkt als een R. Kelly-productie uit midden jaren negentig en zal goed vallen bij liefhebbers van slowjams.

Prijsnummer is echter het lijzige en erg zomerse Evermore. De zeven nummers van eigen hand worden aangevuld met weinig verrassende covers van Spencer Davis Group, The Beatles, Jerry Ragovoy en Bobby Taylor, die als overbodig kunnen worden beschouwd op dit anderzijds hele aardige soulplaatje.

Tip de redactie