The Walkmen – Heaven

Als Heaven, het zevende album van The Walkmen, de muzikale omschrijving is van de hemel, dan is het hiernamaals een ingetogen, tot in details uitgewerkt rustoord. Eentje waarin het goed toeven is, zelfs voor de eeuwigheid.

The Walkmen heeft rust gevonden en dat is terug te horen op plaat. Een rust die wordt gevonden in vriendschap en familie. Zo valt er een brug te slaan tussen opener We Can’t Be Beat, dat de hechte band van de band zelf lijkt te beschrijven, tot afsluiter Heaven, waarin eeuwige vriendschap wordt bejubeld.

Hand in hand slaan de kameraden zich door het leven, nu al twaalf jaar als The Walkmen bijeen, en nu ook met hun gezinnen centraal laten zij dit niet varen. Heaven is daarmee een album van dertigers met kinderen, die liefdevol hun eigen kroost toezingen.

Precies zoals Hamilton Leithauser op warme wijze in Song For Leigh doet. Een thematiek waarin het gemakkelijk is te verzanden in gezapigheid, maar dat weet The Walkmen handig te ontwijken in de elf folkcrooners. Dit vooral door de aandacht die is besteed aan het detail.

Perfectie

Arrangementen en productie zijn tot in de poriën uitgewerkt, waar elke toon en zelfs bijna de ademhaling van de bandleden in de rustige stukken terug te horen is. Leithauser zingt weliswaar in de eerste minuut van de plaat dat hij geen behoefte aan perfectie heeft, toch weet de band die hier wel bijna te bereiken.

Maar perfectie is soms ook wat saai en tam; nergens wordt het gaspedaal tot de bodem ingedrukt en alleen in Line By Line en Nightingales wordt het even echt spannend. Heaven is het verantwoordelijke geluid van dertigers met een gezinsleven; daar hoort geen 130 kilometer per uur of groots avontuur meer bij.
 

Luister dit album op Spotify

Lees meer over:
Tip de redactie