Crocodiles – Endless Flowers

Waar Crocodiles de mosterd vandaan haalt, is niet moeilijk te raden. Althans, het zou niet verbazen als de band met deze naam rechtstreeks verwijst naar het debuut van Echo & The Bunnymen uit 1980.

De ruwe, ongepolijste, noisepop van het kwintet put namelijk duidelijk inspiratie uit jaren tachtig-genres als new wave en shoegaze. Niet alleen bij Echo & The Bunnymen, ook bands als The Jesus And Mary Chain en Spacemen 3 (voorloper Spiritualized) galmen door in Endless Flowers.

Zonnige, gelaagde popliedjes die door alle gitaarlagen heen knipogen naar de bubblegum en bubblegumpop uit de onbekommerde jaren vijftig. Speels, luchtig en gevarieerd gaat de band – die voor deze plaat voor het eerst in de voltallige livebezetting de studio in is gegaan – om met deze erfenis.

Tien nummers betekent op Endless Flowers dan ook tien pophooks. Elk werk op deze plaat heeft wel een melodielijn die blijft kleven of een refrein dat bij de tweede luisterbeurt al glimlachend kan worden meegezongen.

Surfgaze

Hoogtepunt daar tussen is wel het opgejaagde surfgazenummer Electric Death Song, dat aan elkaar hangt van prachtige synthesizer- en gitaarlijnen, gecombineerd met een enorm plakkend refrein. Haast onmogelijk om deze nog uit het hoofd te krijgen.

Een enkele keer verstapt de band zich echter wel in de invloeden. Met name Sunday (Psychic Conversation #9) is wel heel erg gebouwd op de riff van Friday I’m In Love van The Cure. Dat is niet vervelend, maar toont wel dat er op het gebied van originaliteit nog wat te winnen valt voor Crocodiles.


Crocodiles staat op 1 juni in Paradiso, Amsterdam.

Lees meer over:
Tip de redactie