"I had my fortune told and it said I would meet somebody with green eyes, yours are blue", zingt de Richard Hawley op Seek It. Het is een van de vele kleine, leuke zinnetjes op zijn voortreffelijke nieuwe plaat.

Richard Hawley was in de jaren negentig gitarist van de britpopband Longpigs, dat in 1996 zijn debuutalbum The Sun Is Often Out uitbracht (Smith & Burrows coverde het nummer On And On op Funny Looking Angels). Na een mislukte poging door te breken in de VS, werd Hawley door Jarvis Cocker gevraagd zich bij Pulp te voegen.

Naar eigen zeggen redde dat hem van een ondergang aan drank en drugs, hoewel hij slechts kortstondig lid was van Pulp. In 2001 verscheen zijn eerste, titelloze solorelease, dat nog in hetzelfde jaar opgevolgd werd door de langspeler Late Night Final. Zijn doorbraak in eigen land kwam met Coles Corner in 2005.

Standing At The Sky’s Edge is inmiddels Hawleys zevende studioalbum (als we zijn minialbum uit 2001 meetellen) en hij werkt hierop wederom samen met producer Colin Elliot. Toch wijkt dit album af van eerder werk van Hawley. Het voornaamste verschil is de dynamiek in het instrumentarium, met gitaar minder als middelpunt.

Klanklandschappen

Niet dat zijn favoriete instrument absent is op Standing At The Sky’s Edge. De gitaar speelt een prominente rol in onder meer Time Will Bring You Winter, Down In The Woods, Before en Leave Your Body Behind You, al draait het op deze plaat meer om de uitgebreide en complexe klanklandschappen die Hawley en Elliot vervaardigen.

Richard Hawley vindt een midden tussen het werk van Morrissey, Spiritualized en Elbow, waarbij typisch Britse pop vermengd wordt met het klankpalet van psychedelische rock. Seek It is het meest toegankelijke liedje, de andere nummers behoeven meerdere luisterbeurten voor de volle pracht van het werk je overdondert.