"This is PiL, Public Image Limited, this is PiL! You are now entering a PiL-zone!", scandeert John Lydon in de eerste minuten voor iedereen die het op de spuuglelijke hoes had gemist; PiL is na twintig jaar terug met een nieuw album.

Een album in de tijdsgeest, daar hordes jongeren de platenkast van hun ouders aan het optellen en aftrekken zijn tot hun eigen geluid. In die platenkasten, vol postpunk en new wave, vormt Public Image Ltd. een uniek geluid waarin reggae en dub in postpunkanthems werden gegoten.
 

Een korte en incomplete introductie in PiL, die met name dankzij de hit (This Is Not A) Love Song geheel onnoodzakelijk behoort te zijn. Mocht je echter toch niet bekend zijn met het geluid van de Britten, dan is This Is PiL introductie genoeg. Lydon en kornuiten pakken de draad namelijk gewoon op waar zij deze in 1992 hebben laten liggen.

PiL klinkt als PiL, maar het is niet enkel nostalgie dat de klok slaat op This Is PiL. Hoewel het op zijn minst merkwaardig te noemen is dat voormalig No Future-icoon in Human het verleden in romantische sepiakleuren bejubelt, spuugt Lydon zijn poëtische teksten vaak alsof hij nog steeds een boze tiener is.

Symbiose

Dit alleen nu wel met de schurende stem van een oudere man. En die ‘tiener’ heeft – ondanks dat Lydon al enkele jaren in Los Angeles woont – zijn wortels met de muzikale smeltkroes van Londen nog steeds niet verloren. De symbiose van wereldmuziek met postpunk van het eerst uur, komt weer in volle glorie aan bod.

En ook de absurditeit in het woordenspel is Lydon niet verloren (zoals in Lollipop Opera). Niet vernieuwend meer, maar ook zeker niet verouderd, biedt Public Image Ltd. hier een bekend maar met twintig jaar ververst geluid. Urgenter dan dit krijg je het bijna niet in een revivalgolf.