Vorig jaar maakte I Am Oak met Oasem een plaat die met elk nummer onder de huid kroop en er enkel in de vorm van kippenvel weer uitkwam. Betoverend en moeilijk te overtreffen, zo zou je denken.

Nauwelijks een jaar later toont Nowhere Or Tammensaari dat het plafond nog niet was bereikt met Oasem. Nog steeds ingetogen en rustgevend edoch intens en nog steeds traag en slepend, is bij het derde album alles van toepassing wat we eerder over Oasem schreven.
 

Het verschil zit hem echter in het vollere en hechtere geluid. Begin vorig jaar betrok Thijs Kuijken voor het eerst de rest van de band in het schrijfproces en de opnames. Dit resulteert in een breder en gevarieerder geheel met vollere arrangementen.

Dit echter zonder daarbij van de hoofdlijn – uitgezet in On Claws en Oasem – af te wijken. Basale folk met een hang naar slowcore die bij soms wat weg heeft van een kruising tussen Alasdair Roberts, The New Year en Red House Painters.

Onderbuik

Bands die met minimale middelen, kleine symbolen en ingehouden spanning de tijd even stil weten te zetten. Dat lukt I Am Oak hier ook. Met een doorlopende orgeltoon op de juiste plek, een elektrische gitaareruptie direct gericht op de onderbuik of een tweede zangstem onder die van Kuijken.

Elke toon op deze plaat valt op zijn plaats, maar het zijn wederom vooral ook de tonen die niet vallen voor de impact zorgen. Van de drie kleine aanslagen op de akoestische gitaar aan het begin tot de droge harde klappen aan het eind van Everything In Waves ben je als luisteraar in stilte geboeid door de goed gevulde stilte.