De samenwerking tussen Bastiaan Bosma (ex-Aux Raus) en Vjèze Fur (De Jeugd Van Tegenwoordig) heeft geresulteerd in elf nummers, vooral feestelijk in stemming, die tezamen het album Wesley Against Society vormen.

Het internet heeft de muziekindustrie op zijn kop gezet en haar komst heeft iedere hobbyist met een computer en een internetverbinding de mogelijkheid gegeven een album in elkaar te flansen. Dit heeft tot een astronomische toename van materiaal geleid; een oceaan aan potentieel talent voor platenmaatschappijen om uit te kiezen.

De keuzes om hopeloze projecten als Coevorduh het groene licht te geven is dan ook op zijn zachts gezegd verrassend. Wesley Against Society is niet meer dan een ode aan de wansmaak. Van de goedkope dancebeats tot de tenenkrommende verkrachting van de Engelse taal, deze plaat kent geen gêne.

De doelstelling van de heren om ‘gewoon een beetje te rellen’ en een feestje te bouwen, mag geen excuus zijn om niet op zijn minst een kwalitatief goed product neer te zetten. Waar staat het dat ‘lekker los gaan’ niet samen kan gaan met creativiteit of intellect?

Schreeuwerig

Het album opent met de titeltrack; een simpele mix van dance- en poprockelementen aangevuld met schreeuwerige vocalen. Groundhog Weekend is zeer eentonig en kent daardoor weinig herspeelwaarde, maar dit kan voor bijna elk nummer gezegd worden.

De midtempobeat van The Abyss Of A Cameltoe mag er zijn, alleen springt nu de aandacht naar het slechte middelbare school Engels. De plaat sluit af met de single Tony Feestneus; een vermakkelijk nummer dat op zichzelf onschuldig was geweest, echter leek bij Bastiaan en Fur het idee te bestaan dat het publiek zat te springen om meer. Nee dus.