The Enemy – Streets In The Sky

Bij ons in Nederland is de Engelse indierockband The Enemy niet bepaald een gevestigde naam. Als het je toch bekend voorkomt, is de kans groot dat je ooit de plastic nepgitaar ter handen hebt genomen om computergame Guitar Hero World Tour te spelen.

Song Aggro van debuut We'll Live And Die In These Towns was namelijk speelbaar in het best verkochte deel van deze – bij uitkomen in 2008 nog mateloos populaire – spelserie. Internationaal is dit waarschijnlijk hun belangrijkste "claim to fame". Thuis in Engeland is dit echter niet meer dan een voetnoot bij een prima carrière.

De populariteit bij onze buren aan de overkant van de Noordzee is in een oogopslag te verklaren. The Enemy bestaat namelijk uit drie working class-heren die ongecompliceerde, recht-door-zeerock maken met grote refreinen. Kortom, ze passen perfect in het beeld van de archetype Engelse gitaarband.

Derde album Streets In The Sky bevat twaalf nieuwe songs waarvan menig Britse pub- of festivalbezoeker de komende maanden het refrein zal meebrullen. Hoogtepunten hierin zijn single Give Me The Sign, Bigger Cages (Longer Chains) en 2 Kids. Prima liedjes, maar daar is eigenlijk alles mee gezegd.

Ambitie

Wat de heren namelijk lijkt te ontbreken is artistieke ambitie. De standaardformule voor het gitaarliedje wordt nauwgezet gevolgd en enkel op de iets rustigere songs wordt hiervan afgeweken. Maar wel met tegenzin, want wat The Enemy duidelijk het liefst doet en, eerlijk is eerlijk, ook het beste doet is gewoon gas geven zonder om te kijken.

Het resultaat is een aardig album dat op een aantal refreinen na weinig indruk maakt. Als je positief ingesteld bent zou je het ambachtelijk kunnen noemen, maar voor de pessimisten onder ons dit gewoon de zoveelste indierockplaat van de zoveelste ongeïnteresseerd zingende "limey".
 

Luister dit album op Spotify

Lees meer over:
Tip de redactie