Fresku – Maskerade

De Nederlandse hiphopscene is na de release van Fresku’s debuut in 2010 een 'underdog' rijker. De gewaagde combinatie van onbevangen introspectie en melige woordgrappen leek echter niet altijd in evenwicht.

De jonge Eindhovenaar liet met zijn eersteling een orginele en bekwame indruk achter. Op Maskerade weet hij wel de perfecte balans te vinden. De onverschrokken rapper schotelt ons iets nieuws voor, een plaat zonder hitlijstambities. Niets op Maskerade laat zich makkelijk in een hokje plaatsen of naar een herkenbare formule vertalen.

Fresku opent de plaat op emo-achtige wijze met de mededeling soms het gevoel te hebben twee verschillende levens te leiden. Twijfels, zelfhaat en pijn worden gedeeld over een minimalistische beat, bestaande uit een vrouwelijke stem en elegante snaarinstrumenten.

Vervolgens wordt met Lintworm meteen de omschakeling gemaakt naar Fresku de lolbroek. Het gemak waarmee Fresku de thematiek en toon van Maskerade steeds weer omgooit blijkt ook van toepassing op zijn eigen stem en flow. Op Sitcom schakelt hij zowaar over op een spokenwordachtige benadering.

Impact

Maskerade kan met recht bestempeld worden als een experimentele plaat. Ook de productie kent een grote diversiteit; zo gaan de zomerse, bijna mediterrane, gitaarklanken van Cirkels feilloos over in de vooruitstrevende beat van Status, De emotionele impact komt tot uiting in de nummers over de band tussen Fresku, zijn dochter en haar moeder.

Op Liefdesliedje en (Brief naar) Alisha graaft Fresku diep en toont hij een kant die de meeste rappers liever verbergen. Het is vooral de geslaagde dosering van verbeeldende persiflage en oprechte emotie die Maskerade maken tot wat het is: de beste Nederlandstalige hiphopplaat van 2012 tot nu toe.

Lees meer over:
Tip de redactie