Ierse singer-songwriter Luka Bloom is bijna nergens zo populair als bij ons in Nederland. Bloom voegt zich daarmee bij het rijtje van artiesten als Live en Beth Hart die het bij ons vele malen beter doen dan in hun eigen land.

Maar wat maakt Bloom zo aantrekkelijk voor de Nederlander? Buiten het feit dat Bloom in de jaren tachtig een paar jaar in Nederland woonde en nog altijd een appartement in Amsterdam heeft, ligt het antwoord waarschijnlijk in Blooms redelijk gevaarloze folkpop, die tekstueel precies nuchter genoeg is voor de Nederlander.

Maar stiekem toch ook een klein beetje zweverig. Echter, niet te veel; doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg. Ook het idee dat zo'n – in onze ogen – grote internationale artiest zoveel aandacht besteed aan ons en zelfs zijn livealbum in "ons" Paradiso opneemt, is zelfs in deze tijden van rappe globalisering relevant voor de Nederlandse popconsument.

En als daar dan ook nog eens kwaliteitsmuziek aan verbonden is, zoals dat hier geval is, is dat helemaal mooi meegenomen. This New Morning is inmiddels Blooms dertiende studioalbum en biedt meer van wat we van Bloom zijn te komen verwachten: goede akoestische popmuziek.

Overtuigen

Dertien songs lang weet Bloom te overtuigen met zijn charmante accent en onmiskenbaar gitaarspel. Hoogtepunten zijn het mooie A Seed Was Sown, The Race Runs Me, met zijn mantra-achtige refrein en het kleine Your Little Wings. Alles heeft een prettige heldere klank en Bloom levert wederom een prima werkje af.

Maar wat Bloom mist, en wat waarschijnlijk ook al die jaren zijn verdere internationale doorbraak in de weg heeft gestaan, is dat hij eigenlijk geen echt eigen stem heeft, zowel als zanger als als liedjesschrijver. Hoe pijnlijk ook, wat Bloom met name is, is consistent middelmatig. Gelukkig heeft hij altijd Nederland nog.