Violens – True

Bands die in de vergetelheid leken te zakken, krijgen de laatste jaren indirect meer en meer waardering. Slowdive, Sloan, Chapterhouse en The Catherine Wheel, wie kent ze nog? Met enige zekerheid de leden van Violens wel.

Het geluid van deze Amerikanen is zeer wel terug te brengen naar deze dromerige shoegazebands van begin jaren negentig. Melodieuze popliedjes, met zweverige gitaarpartijen en uit de echoput getrokken zangpartijen. Lichte lijzige gitaarmuurtjes die zijn onderbouwd met kleine synthpartijen.

De nadruk ligt op True – in tegenstelling tot het synthpop georiënteerde Amoral – meer op het borduurwerk van gitaren, waarin de zangavonden in geheel worden opgenomen. Soms om er zelfs helemaal in weg te zakken.

Voor True lijkt Violens in de 4AD-catalogus te zijn gedoken. Pale Saints, A.R. Kane en Cocteau Twins vormen naast bovenstaande bands namelijk het kader waarbinnen de lichte shoegaze en droompop van dit trio te plaatsen valt. Soms iets te opzichtig, waardoor Violens zich niet weet te onderscheiden van de voorbeelden.

Speed

En soms iets te gemakkelijk, met als gevolg dat de muziek niet beklijft. Maar bij momenten ook pittig, pakkend en scherp, zoals in Unfolding Black Wings, waar het drietal klinkt als My Bloody Valentine op speed. Een luide, hakkende gitaarmuur die een popliedje moet verhullen.

Dat soort momenten maken deze plaat voor de liefhebbers van bovenstaande bands dan ook een zekere aanrader. True is dan weliswaar geen verrassende plaat, maar Violens begrijpt de kneepjes van het vak goed genoeg om als goed surrogaat of introductie te dienen voor de mensen die de bands nog niet kennen.

Lees meer over:
Tip de redactie