Het leed sloeg toe toen Led Er Est aan het tweede album bezig was; geheel onverwacht stierf de zus van Samuel Kklovenhoof – zanger en gitarist van de synthwaveband – in een auto ongeluk.

Een gebeurtenis die de rest van de opnames en nummers op The Diver heeft gekleurd. Of beter, ontkleurd. Met The Diver duik je als luisteraar in een koud, grauw en duister bad. Geïnspireerd door de vroege darkwave en synthpop, leunt Led Er Est stevig op het eerste werk van The Cure en New Order.

Voor de afwisseling en het onderscheidend geluid wordt ook met punk en industrial geflirt. Zo wordt The Diver met Animal Smear geopend met een pingpongsynthgaragepunkgalmput, opwindend en opjagend, maar zeker gene dwarsdoorsnede van de plaat.

Net zoals Bladiator dat niet is, met zijn percussie opgejaagde donkere doch dansbare industrial. Gelukkig zoekt het synthpoptrio deze breedte op, want juist deze uitstapjes en meer experimentele uitbarstingen blazen het stof van de retroplaat. Led Er Est durft het aan om genres te mixen.

Verleden

Maar ook om te spelen met structuren van de nummers, om zich zo te onderscheiden van andere bands in dezelfde retrogolf, zoals Cold Cave of Future Islands. Dat lukt aardig, maar net als deze bands blijft Led Er Est wel heel erg met minimaal één been in het verleden staan.

De voet tussen New Order, The Cure, Joy Division en nog een reeks aan andere darkwave en synthpopbands die het ooit allemaal al eens deden. Wat echter niets verandert aan het feit dat The Diver je bij tijd en wijlen goed de diepte in zuigt, wat op zich het enige is dat werkelijk telt. Of dat nu vernieuwend is of niet.