Voor Radlands trok Mystery Jets weg uit het bekende Londen. Een nieuwe omgeving moest een nieuw pad bieden. De band koos voor Texas, waar het een eigen studio improviseerde en door Amerika liet inspireren.

Resultaat is dan ook dat Mystery Jets met een ander geluid uit de VS terugkeren. Rootsrock, americana en een droom van stadionrock vormen nu de basis op Radlands. De psychedelische postpunk van het debuut Making Dens, die al naar de achtergrond was verdwenen, is nu nog slechts in de verte terug te horen.

Een keuze wellicht ingegeven door het uitblijven van de grote internationale doorbraak na Serotonin, maar eentje die dat succes ook niet gaat brengen. Daarvoor mist Radlands kracht en impact. Zonder overtuiging zwalkt het gezelschap van een zwakke Kings Of Leon naar een revival van de jaren zeventig-modherleving of countrypopballad.

En in al die versies doet de band denken aan anderen, soms zelfs terug te brengen naar een specifiek nummer. Zo lijken riffs en opbouw van nummers van Radiohead, The Veils of John Denver genomen en omgebouwd tot nummers van Mystery Jets in een psychedelische country jas. Maar dan wel ontdaan van alle venijn, scherpte of diepte.

Single

Eigenlijk staat er maar een echt overtuigend werk op Radlands, de titelsong zelf, en lijken de overige nummers B-kantjes van deze uit deze uitgebreide single. Nadeel daarbij is ook wel dat Radlands niet alleen het beste werk van de plaat is, maar ook nog eens de opener. Hier hoor je wat Mystery Jets waarschijnlijk voor ogen had toen de band naar Texas afzakte.

Intense indierock met onderkoelde pathos, psychedelische pop doorspekt met scherpe geluiden en een slidegitaar. Een prachtig stuk, dat hart, ziel en ballen heeft, maar daarna niet meer wordt overtroffen, vooral vanwege gebrek aan hart, ziel en ballen in de rest van de plaat. Die is degelijk, maar dat is niet genoeg om deze plaat te redden.