Paradise Lost – Tragic Idol

Na hun integrale live-uitvoering van het klassieke Draconian Times-album, vorig jaar vastgelegd op cd en dvd, keren de sombere heren van Paradise Lost nu in stijl terug met Tragic Idol.

Het nieuwe album is een ouderwets sterke gotische doemschijf geworden. Van oudsher wordt het duistere vijftal in één adem genoemd met twee andere Engelse bands die doom begin jaren negentig weer op de metalen kaart zetten: My Dying Bride en Anathema, toevallig ook allen min of meer uit dezelfde streek afkomstig.

Waar die eerste groep (een enkele elektronische excursie daargelaten) succesvol vasthield aan haar muzikale grondformule en de tweede een interessante ontwikkeling naar een ingetogener maar daarom niet minder indringend idioom doormaakte, was Paradise Lost helaas een minder gelukkig lot beschoren.

Na grote artistieke successen in de eerste helft van de jaren negentig met Icon en Draconian Times MMXI, werd de groep bevangen door een Depeche Mode-manie die de eigen unieke identiteit welhaast volledig opslokte.

Hoogtijdagen

Met Tragic Idol keert de band gelukkig terug naar het geluid uit zijn hoogtijdagen, zonder als een ongeïnspireerde kopie van zichzelf te klinken. Kent openingsstuk Solitary One nog wat elektronische klanken, deze zijn duidelijk dienend aan het lied, waarin een stuwende ritmesectie en typerend gitaar- en vocaal werk centraal staan.

In een nummer als Theories From Another World komt de groep zelfs ongewoon hard uit de hoek en hoewel het album over het geheel genomen geen grote verrassingen kent, is het materiaal uniform van hoge kwaliteit. Een ware verademing voor de oude liefhebber.
 

Paradise Lost staat op 2 mei in Tivoli, Utrecht.

Tip de redactie