Serena Pryne and The Mandevilles – Goodnight Golden Sun

In Nederland is er een aanzienlijke groep liefhebbers voor rockzangeressen met rasperige stemmen; Melissa Etheridge, Beth Hart, Bonnie Raitt en Dana Fuchs. Serena Pryne kan aan dat rijtje worden toegevoegd.

Waarom juist het Nederlandse publiek zo’n verhoudingsgewijs grote voorliefde heeft voor brulboeien met borsten is moeilijk aan te wijzen. Toch zijn zangeressen als Beth Hart en Melissa Etheridge vrijwel nergens zo populair als hier. Wat de reden ook lijkt te zijn, aan de aanwas van soortgelijke vocalisten lijkt geen einde te komen.

Nu is er de Canadese zangeres Serena Pryne, die zelfs Nederlandse wortels heeft. In de oorlogsjaren verhuisden haar Nederlandse grootouders (familie Pruijn) naar Canada. Twee generaties verder lijkt de cirkel rond, na een optreden op Bospop, een Nederlands platenlabel en dito management (Oscar Holleman en Rob Trommelen).

Haar debuutalbum Goodnight Golden Sun, met haar begeleidingsband The Mandevilles, klinkt daarentegen op en top Amerikaans. Prettige pop/rock die nauw aansluit bij het werk van genregenoten als Sheryl Crow, Miss Montreal, Bonnie Tyler, Ilse DeLange en bovenal de eerder genoemde Melissa Etheridge.

Bedeesd

Pryne blijkt een kundige liedjesschrijfster, die zich bedient van country- en bluesrock, maar nergens van reeds gebaande paden afwijkt. Pryne mist de gierende uithalen en doorleefde soul van Janis Joplin of Beth Hart, evenals de drassige bluessound van een Dana Fuchs. De Canadese klinkt veel bedeesder, maar daardoor niet minder oprecht.

Niet alle nummers beklijven vanwege het wat generieke en gepolijste geluid, al levert Pryne prima radioliedjes af met Into The Wind, Destination Unknown, Old Soul, Stay, Heaven On The Highway en een sterke versie van Warren Zevons Keep Me In Your Heart. Op Pinkpop mag ze de fans van Bruce Springsteen overtuigen, al is ze eerder een vrouwelijke Chad Kroeger.


Serena Pryne and The Mandevilles staat op 28 mei op Pinkpop, Landgraaf.

Lees meer over:
Tip de redactie