Giardini Di Mirò – Good Luck

Tuinen van bezinning en rust moeten het zijn, de tuinen van Mirò. Een eeuwig zachte zon speelt door de bladeren, de schakeringen in kleur en contrast versterkend met subtiele spelingen in het licht.

Dat is althans de indruk die de Italianen van Giardini Di Mirò wekken met hun ingetogen en sluimerend mix van postrock, shoegaze en Europeana. Acht nummers die in een kleine veertig minuten een kleine bubbel creëren waarin alles vertraagd doorgaat. Op Good Luck neemt het vijftal meer afstand van de postrock en zet het lied meer centraal.

Dit echter wel met behoudt van het muzikaal jargon; bezwerend zingende gitaren die elk hun eigen melodielijnen uitwerken, een traag tempo en daarin veel ruimte voor grootste gebaren van blazers of strijkers.

Dit vooral in There Is A Place en Rome, allebei duetten met een belangrijke rol voor een verleidelijke vrouwenstem. Beiden ook uitschieters op de plaat, net als het a-typische Good Luck, de titelsong, waar juist het tempo wordt opgevoerd en de zang ontbreekt.

Explosief

Dit om vrij baan te geven aan de trompet, die in staccato de strijd aangaat met de gitaren. Good Luck bevat echter meer nummers waar je helemaal in op wilt gaan. Explosieve folkmotiefjes verwerkt in snerpende geluidsmuren en ijzige feedback.

Soms ondersteund door warme violen, komen ze als golven over je heen. Golven waar in steeds nieuwe kleine rimpelingen te ontdekken zijn, van een kleine banjo tot een klein kamerkoor, in de beat of een verslavend Joy Division-achtig basloopje.

Lees meer over:
Tip de redactie