Jack White – Blunderbuss

Na een reeks fantastische albums met The White Stripes, The Raconteurs en The Dead Weather durft popgenie Jack White het pas met Blunderbuss aan om geheel solo en onder zijn eigen (artiesten)naam met iets voor de dag te komen.

Op Blunderbuss (vernoemd naar een vuurwapen dat met name in de zeventiende en achttiende eeuw gebruikt werd) komen allerlei muzikale ideeën aan de oppervlakte die echter niet direct zouden passen bij White’s hierboven genoemde bands, noch in zijn werk voor andere artiesten (variërend van Wanda Jackson tot Conan O’Brien).

Het eindresultaat reikt wellicht dieper in de ziel dan voorgaande werken, hoewel hij ook voortbouwt op de muzikale tradities van Bob Dylan, Neil Young, Gram Parsons, Warren Zevon en, vooruit, Ryan Adams. De invloed van een band als The Rolling Stones klinkt anderzijds ook duidelijk door, vooral op Trash Tongue Talker.

Maar bovenal klinkt de som van al deze voorlopers op Blunderbuss onmiskenbaar als Jack White. Sowieso vocaal, maar ook de productie (geheel van White zelf), de speelsheid en de algehele inkleuring zijn exemplarisch voor zijn werk. Zelfs Little Willie John-cover I’m Shakin’ klinkt alsof het geschreven is door de Raconteurs-voorman.

Uitlaatklep

Zijn liefde voor garagerock komt wederom bovendrijven in de steengoede nummers Freedom At 21 (met een eigenaardig drumpatroon en een maffe solo) en in het verdomd lekkere Sixteen Saltines. Blunderbuss blijkt vooral een uitlaatklep voor White na zijn scheiding met Karen Elson (hier present als achtergrondzangeres).

Tekstueel is White, mede daardoor, vlijmscherp, al is de muzikale invulling op momenten juist zachter dan we van hem gewend zijn, zoals op Love Interruption, On And On And On, Hip (Eponymous) Poor Boy en het zeer mooie Hypocritical Kiss. Vorm en inhoud zijn perfect in balans; een geslaagde symbiose van artisticiteit en emoties.

Lees meer over:
Tip de redactie