Roberta Flack – Let It Be Roberta

Velen hebben het geprobeerd en velen faalden tevens jammerlijk in hun taak; het werk van The Beatles in eigentijdse jasjes steken. Een gebruik dat volstrekt overbodig is, blijkt ook uit het coveralbum van Roberta Flack.

In de eerste helft van de jaren zeventig was Flack een populaire soulzangeres, die in Nederland hits had met The First Time Ever I Saw Your Face en Feel Like Makin’ Love. Haar versie van Killing Me Softly With His Song was in 1973 een wereldhit en in 1983 scoorde ze een hit met het duet Tonight I Celebrate My Love To You.

Op een incidentele hit met reggaezanger Maxi Priest na, was Flacks succes begin jaren negentig compleet opgedroogd. Na een album met jazzklassiekers en een kerstplaat, begeeft Flack zich ditmaal op gevaarlijk terrein door twaalf Beatles-hits te bewerken. Had ze dat gedaan in stijl van haar oude platen, dan had dat leuk uit kunnen pakken.

Helaas waren Flack en haar producers overmoedig tijdens het vervaardigen van het album. Nu zijn de pop- en R&B-arrangementen van Flack en consorten hier sowieso al hopeloos achterhaald, maar in combinatie met composities van McCartney en Lennon (toch een soort heilige grond op popgebied) levert dat een dodelijke cocktail op.

Lelijk

Het prachtige In My Life en poppareltjes als We Can Work It Out en George Harrisons Isn’t It A Pity verworden tot nietszeggende popdeuntjes. Bewerkingen van And I Love Her en I Should Have Known Better zijn zelfs ronduit lelijk. Haar versies van Come Together en Oh Darling kunnen er overigens wel prima mee door.

Maar de enige opname op Let It Be Roberta (met als subtitel Roberta Flack Sings The Beatles) die echt de moeite waard is, is haar adembenemende liveuitvoering van Here, There And Everywhere in Carnegie Hall uit 1972. Zo levert Flacks album met Beatles-covers exact het tegenovergestelde resultaat op. Zonde van jaar tijd.

Tip de redactie