Dance heeft de laatste tien jaar nogal wat veranderingen ondergaan, maar de recente heropleving van ouderwetse housemuziek zorgt ervoor dat acts van twee decennia geleden weer onder de aandacht komen. Orbital blijft ook anno 2012 relevant.

Het Britse duo Orbital bestaat uit de broers Phil en Paul Hartnoll en brak in 1989 door met de single Chime, dat opgenomen werd op een simpele cassettedeck. Gedurende de jaren negentig was Orbital erg succesvol met zijn hypnotiserende mix van acidhouse, ambient, techno, big-beat en drum-‘n’-bass, maar in 2004 stopte het duo.

Het was slechts een tijdelijke pauze, want vijf jaar later besloten Phil en Paul weer samen muziek te gaan maken. Toch zou het nog tot 2012 duren voordat er nieuwe muziek van Orbital verscheen. Wonky is het eerste studioalbum van het duo sinds 2004, maar het typische Orbital-geluid is nog steeds duidelijk aanwezig.

Zo is albumopener One Big Moment exemplarisch voor het vroege werk van Orbital. Na de sfeervolle start lijkt het ravefeestje los te barsten op Straight Sun, maar Orbital bewaart de climax voor later op het album. Elementen uit trance, hiphop en lounge passeren in de relaxte elektronicanummers Never en Distractions.

Dubstep

Pas in de 29e minuut steekt Orbital écht van wal met Stringy Acid, dat in alle opzichten een knipoog is naar de acidhouse van twintig jaar geleden. Toch haalt Orbital niet enkel het verleden aan op Wonky, maar laat het duo ook eigentijdse geluiden horen. Zo is Beelzebub Orbitals benadering van dubstep en drum-‘n’-bass.

Het titelnummer, met Lady Leshurr (het Britse antwoord op Nicki Minaj), is een waar feestnummer, terwijl Zola Jesus zich ontpopt tot discokoningin op New France. Orbital gaat voor een epische finale op Where Is It Going?, dat met zijn euforische karakter zomaar kan uitgroeien tot een immense discotheekhit. Wonky is een meer dan geslaagde comeback.