Zonder Rochelle Pert te kennen, zou je op basis van haar debuutalbum al snel concluderen dat de winnares van X Factor 2011 grote woede en ontevredenheid met zich meedraagt. Dat is althans het beeld dat gecreëerd wordt op You Vs. Me.

"I would love to kill you in more ways than one, but every time I need you I just can’t pull the trigger", zingt ze op Love To Kill Ya. Het zijn geen teksten die je verwacht van de winnares van zo’n gezellig familieprogramma. Maar we hoeven ons geen zorgen te maken, want Rochelle schreef geen van de boze teksten hier zelf.

De kwaliteit van dit soort albums met bijeengeraapte liedjes hangt altijd erg af van de samenstelling en de productie, daar het niveau van de nummers nogal eens wil fluctueren. Tijs Stehmann koos voor repertoire dat thematisch bij elkaar past, maar het is vooral de productie van Fluitsma en Van Tijn die het geheel bij elkaar houdt.

Het materiaal van de veelal Scandinavische songschrijvers (en enkele Nederlanders, waaronder Allan Eshuijs en Ivan Peroti) is echter dermate anoniem dat het net zo goed op albums van een willekeurige andere stoere popzangeres had gekund. Met een beetje inlevingsvermogen hoor je Beyoncé, Rihanna of Jordin Sparks deze nummers zingen.

Sterk

Maar dat kun je ook als een kwaliteit zien, natuurlijk. Jochem Fluitsma van Eric van Tijn gaan erg met hun tijd mee en weten na wat minder inspirerende producties voor eerdere talentenjachtwinnaars met You Vs. Me weer met een sterk product op de proppen te komen. Dat er geen voor de handliggende covers op staan, is ook lovenswaardig.

Het ligt voor de hand dat de eerder genoemde zangeressen als uitgangspunt hebben gediend. Een echt eigen geluid heeft Rochelle op haar debuut dus nog niet, maar dat deze dame over een prettig stemgeluid beschikt, staat buiten kijf. Daardoor maakt ze van liedjes als A Stalker, Untouchable, Mummy’s Boy en Talking To My Shadow aangenaam luistervoer.