Met Acda en De Munnik-producer JB Meijers en Kane-gitarist Dennis van Leeuwen heeft Go Back To The Zoo twee zeer ervaren krachten uit de nederpop achter de knoppen zitten. Toch klinkt het nieuwe album niet typisch Hollands.

Twee jaar na het succesvolle debuut Benny Blisto presenteert Go Back To The Zoo zijn tweede wapenfeit, Shake A Wave. Het verhaal van Go Back To The Zoo is op zijn minst opvallend te noemen; een weinig ervaren band die al zijn energie en naïviteit in zijn eerste album stopt en uitgroeit tot een van ’s lands populairste acts.

Binnen een jaar scoort Go Back To The Zoo niet alleen een handvol niet kapot te krijgen radiohits, maar de band is ook nog eens te horen in commercials, films en op meer festivals dan je uit je blote hoofd kunt opnoemen. Toch moet het springerige popgeluid van Benny Blisto ditmaal wijken voor een dieper, donkerder geluid.

Met Shake A Wave kiest Go Back To The Zoo nadrukkelijker voor een meer gelaagd rockgeluid, dat geen mijlenver verwijderd ligt van Kings Of Leon (Keep On Running, Somebody Else) of The Vaccines (Weekend America, Please Don’t Leave Me). De gitaarpartijen klinken agressiever dan voorheen, vooral op het nummer Flashlight.

Overdacht

Toch verliest Go Back To The Zoo het popliedje niet uit het oog op dit meer overdachte tweede album. Bij het Stones-achtige Can’t Stop My Feet en het aan U2 refererende Somebody Else tik je al snel het ritme mee met je voet, I Get Up is wederom een aangename radioplaat en What If is een geheide concertknaller.

En dat zijn niet eens de beste liedjes op Shake A Wave, want die levert Go Back To The Zoo af met het miniatuurepos Summer Ends en het opbeurende Hold Forever, dat erg doet denken aan “Heroes” van David Bowie. Ook los van het geflirt met de pophistorie is het evident dat Go Back To The Zoo een enorme groei heeft doorgemaakt.