Op Blues For The Modern Daze grijpt zanger/gitarist Walter Trout naar eigen zeggen voor het eerst in zijn solocarrière consequent terug op zijn onversneden blueswortels.

De tijden zijn er dan ook naar, zoals de kritische titel en inhoud van het album illustreren. Er valt overigens wel wat af te dingen op de bekentenis van de Amerikaan, in die zin dat de blues voor Trout altijd al gefilterd zijn door een rockprisma (de eerste plaat die een onuitwisbare indruk op hem maakte was van de Paul Butterfield Blues Band).

Daarbij waren vorige soloalbums natuurlijk ook bepaald niet gespeend van die stijl. Het is echter niet moeilijk te begrijpen wat hij met zijn uitspraak bedoelt: deze schijf is van voor tot achter doordrenkt van een diep klaaglijke, huilende toon. Dat heeft te maken met persoonlijke omstandigheden (zo schreef hij Recovery naar aanleiding van zijn verslaving).

Maar vooral met de beroerde toestand van de wereld. Nummers als Turn Off Your TV, Money Rules The World, Brother’s Keeper en het titellied laten weinig misverstand bestaan over het ongenoegen van Trout met de huidige situatie, dat hij in niet mis te verstane bewoordingen ventileert.

Pareltjes

Die teksten zijn op zichzelf genomen overigens geen poëtische pareltjes, maar door de overtuiging waarmee deze kerel ze zingt, en meer nog door zijn vakkundige liedsmederij en schitterende doorvoelde gitaarspel, komen ze uitstekend tot hun recht.

Trout blijft immers één van de meest meeslepende gitaristen in de bluesrock en al die sprankelende noten zorgen ervoor dat deze uitgebreide schijf (de man is echt een harde werker) ondanks lengte en droevige thematiek allesbehalve vermoeiend klinkt.