In 2009 trok trompettist Colin Benders onder zijn pseudoniem Kyteman voor het eerst ten strijde tegen conventionele hiphop – en met succes. Kyteman zet zijn zegetocht drie jaar later voort, begeleid door een epische soundtrack.

Zijn hiphoporkest was onmiddellijk een doorslaand succes en trok binnen een jaar tijd langs diverse festivals en haast talloze poppodia. Met het winnen van de Popprijs werd het project in 2010 bekroond. Maar er waren andere uitdagingen waar Benders liever mee aan de slag ging, zoals zijn creatieve werkplaats Kytopia in Utrecht.

In 2011 maakte hij als nevenproject een album samen met de gerenommeerde trompettist Eric Vloeimans, onder de naam Kytecrash, al had Benders nog altijd de ambitie om hiphop met klassieke muziek te combineren. Op voorganger The Hermit Sessions lag de nadruk op hiphop met invloeden van klassieke muziek en op dit album voert klassieke orkestmuziek de boventoon, verweven met hiphopelementen.

Toch staat ook op deze plaat – voor het eerst onder het vaandel The Kyteman Orchestra – het nodige hiphopgeweld, zoals Truth Or Dare, Long Lost Friend, The Mushroom Cloud en het heftige On S’en Fout. Kyteman toont aan dat hij met koren, blazers en strijkers echter net zo onstuimig, fel en genadeloos uit de hoek kan komen.

Muzikantengrapjes

Zoals het hevige koorstuk met de (in deze context) geestige titel Preaching To The Choir, dat geïnspireerd lijkt door het werk van Prokofiev. Maar er zijn her en der meer muzikantengrapjes verstopt, waaronder de titel van het stuk 7/8 (een maatsoort), alsmede invloeden uit onder meer Arabische een Oost-Europese (volks)muziek.

Niet bij ieder nummer word je uit je stoel geblazen door Wagneriaanse bombast. The Void is een kabbelend pianostuk, op Day One wordt klein themaatje langzaamaan uitgebouwd en op The Ballad schittert Benders weer prominent met zijn lievelingsinstrument. Kyteman speelt zelf de hoofdrol in zijn wonderbaarlijke epos.