Onlangs werd aangekondigd dat de posthardcoreband At The Drive In weer bij elkaar komt. De timing is wat vreemd te noemen, aangezien het andere project van Omar Alfredo Rodríguez-López, The Mars Volta, nu met een nieuwe plaat op de proppen komt.

The Mars Volta staat met bands als Porcupine Tree op eenzame hoogte als het gaat om echte vernieuwing en het opheffen van muzikale barrières. Waar progrock voor bedoeld is, in tegenstelling tot verscheidene vakbroeders die menen dat herproduceren van jaren zeventig-geluidstapijten tot zeer creatieve progmuziek leidt.

Steeds weet de band zijn volgers op het verkeerde been te zetten. Soms door ambient te maken, dan weer door gigantisch uit de bocht te vliegen met metalriffs en punkinvloeden. In tegenstelling tot voorgaande albums, kent Noctournique een conventionelere songstructuur.

Bovendien is er deze keer een grotere rol toegekend aan toetsen en elektronica. Toch hoeven de fans zich niet vervreemd te voelen; er is nog genoeg gekte te ontdekken. Drummer Deantoni Parks maakt de meeste indruk op het nieuwe album. Zijn fascinerende contraritmes en strakke beats zorgen voor een onheilspellende en onrustige sfeer.

Gezapig

De geluidseffecten op de instrumenten zuigen je een andere, vaak onbekende, wereld in. Wat dat betreft is het geluid uniek te noemen. Door de lange speelduur van het album (64 minuten) is er helaas ook veel ruimte voor minder sterk werk. Sommige stukken zijn zelfs uitermate gezapig te noemen en beklijven niet.

De aandacht erbij houden, lijkt op een aantal momenten zelfs een ware Olympische sport. Zonde, want de band heeft veel meer in z’n mars. Gelukkig maakt de uitstekende opener The Whip en het hoogtepunt van het album, Dyslexicon, een hoop goed. Toch lijkt het in z'n geheel minder geïnspireerd dan de vorige platen.