De boys van Destine lieten hun trouwe schare fans dik twee jaar wachten op een nieuw album, maar inmiddels is daar album nummer twee; Illuminate. En die voldoet precies aan de verwachtingen. Niets meer en niets minder.

Met Lightspeed liet Destine in 2010 al een prima visitekaartje achter, dat in iets meer dan veertig minuten opsomde wat Destine allemaal in huis had. Met de duidelijk op Amerikaanse leest geschoeide poppunk, was Destine al gauw de meest populaire Nederlandse band in het genre, gevolgd door Only Seven Left en MakeBelieve.

Destine werkt op Illuminate binnen dezelfde kaders als op Lightspeed, met dezelfde producer (James Paul Wisner) en zelfs met een vergelijkbaar visueel thema. De meest noemenswaardige verschillen ten opzichte van twee jaar geleden zijn de aanstelling van nieuwe drummer Jordy Datema en de haarkleur van gitarist Hubrecht Eversdijk.

Alle tien de liedjes zijn van de hand van zanger Robin van Loenen en lenen zich uitstekend voor de radio. Four Leaf Clover, Stay, The Awakening en Wait Forever zijn een lekkere rockliedjes, waar niemand zich een buil aan kan vallen. Toch is Destine op zijn best op de hardere nummers, als Unbreakable en Best Kept Secret.

Zoetsappig

Desondanks slaat Destine op Illuminate af en toe te ver door naar de popkant, zoals op het ronduit vervelende All The People, met een haast Coldplayeske opbouw. Ook de single Night Skies is erg zoetsappig, zeker voor een band die anderzijds flirt met stoere (hardcore)punk. Titelnummer Illuminate hangt er precies tussenin.

Echt gedurfd komt Destine nergens uit de hoek, al is dat grotendeels te wijten aan de gelikte en weinig inventieve productie van Wisner. Wederom laat hij Destine klinken als een typisch Amerikaanse band, waarmee Destine bijna tot een karikatuur verwordt van zijn voorbeelden. Maar de fans worden beslist niet teleurgesteld.