Het contrast in opnamewijze tussen Chapter One: A Long Way From Home en het tweede deel van het geplande drieluik kan niet veel groter zijn.

Was eerste voornamelijk ontstaan over het internet, voor Chapter Two sloot de band zich op in één ruimte. Het verschil direct hoorbaar in een warmer en hechter geluid. Chapter Two: Konstellation Neu zet een mix van indierock, postrock en elektronica door die reeds op deel een te horen was.

Toch voelt het veel meer als een geheel. Een traag geheel, want Justin Lockey – kernlid van The British Expeditionary Force en voorheen lid van een eveneens tongbrekende band - yourcodenameis:milo – heeft geen haast.

Gestaag bouwt hij, samen met Aid Burrows en zijn broer James, een sfeer op uit dromerige zang en synths, om vervolgens er vol in te klappen met piepende gitaren. Daarin vindt de band raakvlakken in zowel ambient, postrock, indietronic als neo-klassiek en shoegaze, met daarbij de spanningsboog centraal.

Explosief

Slechts een enkele keer slaat de groep door naar de explosievere postrock, veelal wrijft het tempo tegen de eruptie aan zonder daar werkelijk te komen. Dit nog eens versterkt door de twee drummers die samen een volle en pulserende brij onder de nummers leggen. Meervoudig gelaagde liederen, die desondanks nooit druk worden.

Eigenlijk de gelaagdheid voorbij, in de eenheid die wordt gevormd. Als een licht gordijn van geluid, waarin je ook de verschillende draden niet meer kunt ontwaarden, golft Konstellation Neu uit de speakers. Een stap voorwaarts, die nu al doet afvragen wat het laatste deel van het drieluik gaat brengen.