Waar menig artiest in de herfst van zijn leven vooral teruggrijpt op eerdere successen of ideeën die daaruit voortgekomen zijn, durft Paul Weller nog altijd het experiment aan te gaan. "He's at that dangerous age", zingt hij op Sonik Kicks.

Sonik Kicks is in alle opzichten een logisch vervolg van het in 2010 verschenen album Wake Up The Nation. De muzikale verscheidenheid die Weller op die plaat tentoonspreidde, wordt ook hier weer duidelijk uiteen gezet. Sonik Kicks toont een artiest die bezig is aan zijn renaissance, die in gang is gezet met 22 Dreams.

Op dat dubbelalbum leek de Brit weer levenslust te halen uit het maken van muziek. Niet blijven stilstaan, maar zoeken naar iets nieuws. Al kijkt Weller muzikaal gezien altijd wel een beetje achterom. Zo is popmuziek uit de jaren zestig een belangrijke invloed. Op Sonik Kicks zijn er echter sporen te herleiden van Neue Welle en krautrock.

Het meest voor de handliggende bewijs daarvan is het liedje Kling I Klang, vernoemd naar de studio van het Duitse Kraftwerk. Producer Simon Dine (die reeds veelvuldig met Weller werkte) bouwt de liedjes op Sonik Kicks laagje voor laagje op, waarbij hij het niet schuwt de conventionele opbouw van popliedjes naast zich neer te leggen.

Gorillaz

Weller en Dine lijken overigens goed geluisterd te hebben naar Damon Albarn, en dan met name naar zijn band Gorillaz. De melodielijnen en het instrumentarium zouden zelfs van hem geleend kunnen zijn (Study In Blue, Dragonfly, When Your Garden’s Overgrown). Blur-collega Graham Coxon verzorgt bovendien een gastbijdrage.

Bovenal lijkt Paul Weller continu naar iets op zoek te zijn dat het verleden en het heden verbindt. Het beste voorbeeld is wellicht het met elektronica en ruis doorspekte instrumentale orkestwerkje Sleep Of The Serene, dat als prelude dient voor het gevoelige nummer By The Waters. That Dangerous Age? Daar is weinig van te merken.