Hij wordt bestempeld als dé muzikale belofte van 2012, dus er rust enige druk op de schouders van de Brits-Oegandese singer-songwriter Michael Kiwanuka. De grote vraag is natuurlijk of zijn debuut Home Again overtuigend genoeg is.

Kiwanuka werd door de Britse publieke omroep BBC uitgeroepen tot de meest talentvolle nieuwkomer, in diens jaarlijkse Sound Of-poll. Eerdere winnaars van deze poll waren Jessie J, Adele, Mika, Keane en 50 Cent, dus er wordt veel verwacht van Kiwanuka. Zeker als Bob Dylan en Otis Redding je voornaamste voorbeelden zijn.

En hoewel de nummers van Kiwanuka ontegenzeggelijk gestoeld zijn op de ambacht van de traditionele liedjessmit, zijn de uitvoeringen van zijn songs duidelijk gemodelleerd naar oude soulmuziek, met liedjesschrijvers en uitvoerend artiesten als Otis Clay, Ray Charles, Spooner Oldham, Joe South en Kip Anderson als blauwdruk.

Het album klinkt dan ook alsof het reeds omstreeks 1970 gemaakt had kunnen zijn in de Fame Studio’s of bij Chess. Dat is geheel de verdienste van producer Paul Butler, van de Britse band The Bees. Tezamen met Kiwanuka’s soulvolle en zeer beheerste, zware stemgeluid klinkt Home Again niet als de zoveelste retrosoulplaat.

Acrobatiek

Kiwanuka gebruikt soulmuziek namelijk niet louter als vehikel voor zijn liedjes, maar hij ademt het. Je gelooft ieder woord dat hij zingt, zonder dat hij daar enige vorm van vocale acrobatiek voor nodig heeft (dat tegenwoordig synoniem lijkt te staan met soul). Geen nodeloze toonladdertjes, Kiwanuka gunt je een direct kijkje in zijn ziel.

Daarnaast ontplooit Kiwanuka zich op Home Again als uiterst bekwaam songschrijver. Aandoenlijke zielenroerselen als Tell Me A Tale, I’ll Get Along, Rest, Bones en I Won’t Lie onderstrepen dat dubbel en dwars. Kiwanuka is al, geheel terecht, het lievelingetje van de critici; nu moet het grote publiek er nog aan geloven.


Michael Kiwanuka staat 29 april in Melkweg, Amsterdam.