Wanneer synthpop in 1983 op zijn artistieke hoogtepunt is, introduceert ’s werelds bekendste frisdrankmerk cola-light. De bandnaam Lola Kite is hier een woordspeling op, terwijl diens muziek ook zijn wortels heeft in de eerste helft van dit decennium.

I Start To Believe You verschijnt ruim een jaar na Lola Kite’s debuutalbum Lights en circa zes maanden na de release van de debuutplaat van High The Moon, een soloproject van Lola Kite-lid Keez Groenteman. Op dit album lijkt het Amsterdamse elektronicatrio een midden te hebben gevonden tussen die twee uitgaven.

Lights was duidelijk geïnspireerd op dansbare synthpop uit de vroege jaren tachtig, terwijl het album Into Outside van High The Moon veel bedachtzamer en ingetogener klinkt. I Start To Believe behoudt de ouderwetse synthesizerklanken, maar schudt wel veel van de referenties naar voorbeeldbands van zich af.

Lola Kite trekt zijn sound met dit tweede album veel meer naar het heden, al verliest het drietal daarmee een stukje toegankelijkheid. Waar Lights nog een aantal (op zijn minst) potentiële hits herbergde, bevat zijn opvolger vooral luisterliedjes. Daarmee is I Start To Believe onderhand meer een High The Moon-album.

Wisseling

Wellicht heeft een en andere ook te maken met een wisseling van de wacht achter de knoppen. Waar Juno Jimmink (Jeroen van der Boom, Monique Smit) voorheen produceerde, heeft de band die taak nu zelf op zich genomen. De drie doen dat niet onverdienstelijk, al is de focus duidelijk verschoven van compositie naar productie.

Eigenlijk komt I Start To Believe nergens echt van de grond. De plaat heeft wel een paar charmante momenten, maar dat is vooral wanneer de band teruggrijpt naar zijn voorbeelden, zoals op Energy Could Be Our Closest Friend, Boss, A Higher Key, Road To Nowhere en Tokyo Love. De plaat doet aan als een lightproduct en mist de volle smaak.