Er zijn weinig moderne popmuzikanten – laat staan singer-songwriters – met een conservatoriumdiploma. En al helemaal niet voor klassiek viool. Amerikaan Andrew Bird is dan ook niet zomaar de eerste de beste quasi-hippe troubadour.

Bird is vooral bekend om zijn liveshows, waar hij met moderne sequencingpedalen laag voor laag met enkel zijn viool en zijn stem een liedje opbouwt. Iets dat het overigens niet alleen live, maar ook op YouTube goed doet. Een opmerkelijke muzikant die een grote groep volgelingen heeft weten te verzamelen tijdens zijn relatief korte carrière.

Voor zijn zevende soloalbum Break It Yourself dook hij samen met een drietal bevriende muzikanten zijn schuur in, waar hij vervolgens het album met een ouderwetse achtsporen bandrecorder opnam. De afwezigheid van moderne opnametechnieken en de algehele lo-fiklank van het album dragen bij aan de door Bird bewust opgezochte spontaniteit.

Bovendien is Bird naast een fantastische muzikant ook nog eens een goede liedjesschrijver die moeiteloos allerlei totaal verschillende stijlen in elkaar kan laten overvloeien. Beste voorbeeld is Danse Carribe, dat begint als traditionele americanaplaat, halverwege overslaat in een soort Caribische afrobeat, om te eindigen in een Ierse jig – en dit alles binnen vijf minuten.

Hoofdrol

Birds stem is prettig en dromerig, maar de echte show wordt gestolen door zijn veelzijdige, virtuoze vioolspel dat in haast alle songs een duidelijke hoofdrol speelt. In de huidige indiescene zijn er maar weinig muzikanten die hun instrument zo goed beheersen. Het album is wel een kwartier te lang voor zo’n lo-fi (en daardoor weinig dynamisch) klinkende verzameling songs.

Hierdoor voelt het naarmate het einde vordert een beetje lang. Dit is echter een kleine smet op een verder goed werk. Gemist wordt wel het visuele aspect; één man op een gigantisch podium die allerlei magische geluiden uit zijn viool en de pedalen aan zijn voeten weet te toveren. Maar daarvoor is er altijd nog YouTube.