Ze worden vaak over het hoofd gezien vanwege hun toegankelijke latere pophits, maar Derek Forbes, Charlie Burchill en Jim Kerr behoren tot de grondleggers van de new wave en synthpop. Het vroegste werk van Simple Minds bewijst dat.

En juist dat vroege werk van Simple Minds is nu weer hipper dan ooit, met talloze bands uit vrijwel onophoudelijk putten uit het postpunkgeluid van de late jaren zeventig en begin jaren tachtig. Dat besefte ook Simple Minds-zanger Jim Kerr, toen hij in 2010 zijn jammerlijk geflopte soloalbum Lost Boy! promootte.

"Het was ambitieus en tegelijkertijd naïef", zei Kerr er toen over. Vroege Simple Minds-albums tonen inventiviteit en experimenteerdrift, die ook hoorbaar zijn in het oude werk van The Human League, terwijl de songs in klank variëren van het donkere, kille werk van Joy Division en Kraftwerk tot de uitbundige synthpop van OMD en Visage.

Maar bovenal weet Simple Minds naar mate de albums vorderen een eigen sound neer te zetten, die welhaast perfect uitgekristalliseerd is in 1982. Vanaf dan incorporeert de band dat typische geluid haast ongewijzigd op de latere albums. Na 1985 heeft Simple Minds daarentegen hevig aan overtuigingskracht ingeboet.

Hoogtepunt

Dat komt met name door de door Keith Forsey geschreven en geproduceerde hit (Don’t You) Forget About Me uit de iconische eightiesfilm The Breakfast Club. Het nummer bezorgde de Schotten weliswaar hun grote doorbraak in de VS, maar Simple Minds was op creatief vlak toen al over zijn hoogtepunt heen.

De boxset X5 bevat de vijf eerste albums van Simple Minds en toont de progressie van ijverig en intelligent new wavebandje dat naarstig opzoek is naar een eigen identiteit tot de volleerde popsterren die zich medio jaren tachtig opmaken voor uitverkochte stadionshows. De ambitie is vooral op debuut Life In A Day voelbaar.

Divers

Zwalkend tussen synthpop, artpunk en new wave weten de onervaren Burchill en Kerr anno 1979 twee plaatkanten te vullen met zeer degelijke liedjes. Nog binnen datzelfde kalenderjaar verschijnt de opvolger, Real To Real Cacophony, dat al net zo divers is als zijn voorganger. Disco domineert dan nog de hitlijsten en succes blijft uit.

Ook het derde album Empires And Dance, dat een jaar later verschijnt, brengt daar nog geen verandering in. Wel nemen de synthesizergeluiden de overhand en mondt het album uit in een meer coherent geheel, waarin de interesses voor kunst, cultuur en literatuur meer en meer naar de voorgrond worden geschoven.

Noemenswaardig

De opvolger Sons And Fascination/Sister Feelings Call bezorgt Simple Minds zijn eerste noemenswaardige successen. Het album wordt aanvankelijk als twee losse elpees uitgegeven, met Sister Feelings Call als het wat zwakkere zusteralbum van Sons And Fascination.

Hoewel nog steeds duidelijk een product van de postpunkperiode, slaagt de band erin in 1981 ook zijn eerste hitparademateriaal te produceren in de vorm van Love Song; het begin van een decennium durende relatie met de verkooplijsten. Maar ook als geheel is dit (dubbel)album de meest overtuigende release tot dan toe.

Superieur

Met het superieure album New Gold Dream (81-82-83-84) overtuigen de Schotten zowel critici als het grote publiek. Het vijfde album bevat sublieme pophits als Promised You A Miracle, Someone Somewhere (In Summertime) en Glittering Prize. Het titelnummer blijft nog altijd één van de beste songs van Simple Minds.

De vijf eerste albums van Simple Minds bijeen vormen een indrukwekkend document van de vaardigheden en wilskracht van de nog jonge muzikanten. Kers op de taart zijn de 19 bonustracks, afkomstig van (maxi-)singles, die voorheen haast enkel te vinden waren op de zeer prijzige Themes-box. Daadwerkelijk een Glittering Prize.