Camp, het officiële debuut van acteur/rapper Donald Glover, kent een rumoerige release. Hij heeft een haat-liefdeverhouding met critici, dat zich kenmerkt door snoeiharde recensies van gerenommeerde muzieksites als Pitchfork en The Needle Drop.

De kritiek had veelal te maken met Donald Glovers emoachtige uitstraling, iets waar niet iedereen even gecharmeerd van bleek te zijn. De serieuzere nummers waar Donald alias Childish Gambino ingaat op de verschillen tussen de rassen (en met name de verschillen binnen de zwarte gemeenschap) komen hem duur te staan.

Zeer onterecht, want Donald toont op inhoudelijk vlak veel lef en moed. Gedurende dertien nummers gaat hij de strijd met zijn innerlijke demonen openlijk aan. En dit doet hij ook nog eens met veel gevoel voor humor en zelfspot. De vergelijking met Kanye Wests debuutalbum The College Dropout is niet misplaatst.

Childish Gambino presenteert zich op Camp als een buitenstaander; iemand gevuld met onzekerheden, die zijn gebrekkige sociale identiteit uiteindelijk niet ten goede komen. Zo maakt hij op de albumopener Outside een duidelijk onderscheid tussen ‘hood’ en ‘black’; niet wetende tot welke groep hij zichzelf moet rekenen.

Focus

Het andere grote thema op deze plaat is de liefde. En ook hier slaagt Childish Gambino erin een originele inslag te vinden. Zo legt hij de focus vooral bij de teleurstelling die de liefde met zich meebrengt (Heartbeat). Nergens wordt dit zo duidelijk uitgebeeld als op het outro van That Power.

Keiharde feestnummers als Bonfire en You See Me doen af en toe denken aan het werk van Tyler The Creator en zijn Odd Future-kliek. De valkuil om collega’s te gaan kopiëren en domweg obscene taal uit te slaan weet Donald gelukkig te mijden. Hij vertegenwoordigt slechts één persoon op Camp en dat is hijzelf.