Hij fungeert als het nationale geweten van de VS en de roerige tijden die deze natie het afgelopen decennium doormaakte zijn dan ook koren op de molen van Springsteen. The Boss is boos en niet zo’n beetje ook.

Bruce Springsteen kan zich als geen ander verplaatsen in de sentimenten die heersen onder de arbeidersklasse van zijn land. Dat maakte hij in 1978 al duidelijk met zijn – zeker voor die tijd – sobere album Darkness On The Edge Of Town. De meest extreme onderbuikgevoelens van zijn karakters liet hij horen op het album Nebraska.

Hoewel stilistisch mijlenver verwijderd van dat gitzwarte folkalbum uit 1982, kent Springsteens nieuwe plaat Wrecking Ball desondanks de nodige overeenkomsten met Nebraska. Om te beginnen handelen beide albums over hoe de kleine man zich probeert staande te houden in economisch onzekere tijden.

Ook zijn er raakvlakken tussen de creatie van Nebraska en Wrecking Ball, omdat vrijwel alle nummers begonnen als akoestische folknummers en Springsteen niet met een volledige band de studio inging. Maar daar eindigen de vergelijkingen meteen. Want waar Nebraska feitelijk uit demo-opnames bestond, is Wrecking Ball een heuse studioproductie.

Onvermoeibaar

De titel spreekt in alle opzichten welhaast voor zich. Producer Ron Aniello (Lifehouse, Patti Scialfa, Barenaked Ladies) bouwde de nummers op Wrecking Ball samen met Springsteen uit tot strak geproduceerde, dynamische, moddervet klinkende strijdliederen, waarin Springsteen nog altijd onvermoeibaar oogt.

De machteloosheid en tragiek van Darkness On The Edge Of Town en Nebraska worden gecombineerd met de opgestroopte mouwen en de gebalde vuisten op Born In The U.S.A. Als een genadeloze sloopkogel trapt Springsteen met zijn verbale geweld tegen de heilige (en niet zo heilige) huisjes aan.

Hergebruik

Nieuw voor Springsteen is het gebruik van samples. Aniello en Springsteen putten hierbij ruimschoots uit de Amerikaanse muziekcultuur, van veldopnames van gospelkoortjes door Alan Lomax tot subtiel verwerkte hits van Johnny Cash en Curtis Mayfield. Springsteen waakt echter voor achteloos hergebruik van bestaand materiaal.

Tenminste, als we zijn eigen composities niet meetellen. Zo treffen we op Wrecking Ball een studioversie aan van Land Of Hope And Dreams, dat hij reeds in 2000 zong tijdens de reünietournees met The E Street Band. Op de Special Edition staat ook een nieuwe versie van American Land, eerder een bonustrack op We Shall Overcome.

Schatplichtig

Springsteen heeft veel meegenomen van de liedjesstijl van We Shall Overcome naar dit album. De nummers op Wrecking Ball zijn erg geënt op Ierse folk (met name Easy Money, Shackled And Drawn, We Are Alive) en gospel (Rocky Ground) en derhalve beslist schatplichtig aan beroemde voorbeelden als Woody Guthrie en Pete Seeger.

Maar ook moderne muzikale invloeden vinden hun weg op Wrecking Ball, met name hiphop. Die hedendaagse klanken worden minder krampachtig geïncorporeerd als op The Rising (2002) het geval was. Een simpele hiphopbeat werkt zelfs wonderwel met de traditionele Ierse instrumenten op de onbetwiste hit Death To My Hometown.

Menens

Springsteens karakters werden wel vaker getormenteerd door uitzichtloze situaties, waardoor criminaliteit niet geschuwd werd (denk aan Johnny 99, Meeting Across The River, Atlantic City). Ook voor de protagonist uit Jack Of All Trades is het menens. "If I had me a gun, I’d find the bastards and shoot ‘em on sight", bromt Springsteen.

Het is duidelijk; Springsteen is pisnijdig, wellicht meer dan ooit. Nergens klinkt hij terneergeslagen, maar hij toont daadkracht en plaatst kaders. Bovendien doet hij iets waarin een hele generatie jonge muzikanten verzuimt; het benoemen van de problemen die hij om zich heen ziet. Bruce geeft de burger moed. Alweer.