Sommige albums klinken gewoon beter 's nachts. Straatlantaarns of schemerlampen kunnen een heel ander – en veel positiever – licht werpen op songs en ideeën die bij daglicht enkel adequaat leken.

Zo ook bij Hooray For Earths debuutalbum True Loves. Bij eerste beluistering in daglicht leek de Amerikaanse band onder leiding van singer-songwriter/producer Noel Heroux de zoveelste indiepopband met een duidelijke voorkeur voor synthesizers en daarmee de jaren tachtig. Er was een nachtelijke autorit voor nodig om de puzzelstukjes op zijn plek te laten vallen.

Heroux en kornuiten spelen gretig leentjebuur bij het beste dat de jaren tachtig te bieden hadden. De oplettende luisteraar hoort Peter Gabriel terug in de soms Afrikaans aandoende drumritmes, Fleetwood Mac circa Tango In The Night in de klank van de achtergrondzang en OMD in de algemene sfeer.

Nou is Hooray For Earth niet de enige moderne band die deze en soortgelijke invloeden tentoonspreid in zijn werk, maar op een of andere manier weten ze al deze elementen samen te brengen tot een echt geloofwaardig, gelaagd geheel in plaats van een pastiche-lappendeken. Dit geeft de band een duidelijk stapje voor op zijn soortgenoten.

Jaloers

De beste songs op het album zijn Last Minute (dat klinkt als een succesvol huwelijk van synthpop en ouderwetse R&B), titelnummer True Loves en Bring Us Closer Together, dat een refrein en synthriff heeft waar een hairmetalgigant jaloers op zou zijn.

Dus doe jezelf een plezier: de volgende keer dat je in het donker een autorit op het programma hebt staan van minimaal veertig minuten, neem dan True Loves mee. Net als bij beluistering van die eerder genoemde klassieke nachtplaat van Fleetwood Mac zal de reis zo voorbij zijn en rij je misschien zelfs nog een blokje om voor een tweede luisterbeurt.
 

Luister dit album op Spotify