Al enkele decennia rollen er gebroken harten, schimmige kroegen, zwervers en beschadigde zielen over de lippen van Guido Belcanto, vertolker van het levenslied en chansonnier. Maar pas de laatste jaren staat hij in de kijker in Nederland.

Opgepikt door Lucky Fonz III, die hem onder andere onder aandacht bracht bij Kees de Koning, die hem vervolgens tekende voor hiphoplabel TopNotch. De wedergeboorte van de Belgische liedjesschrijver die met Een Man Als Ik inmiddels toe is aan zijn tweede leg bij dat label.

Rijker georkestreerd dan de voorganger Ik Zou Mijn Hart Willen Geven, is Een Man Als Ik een vollere plaat geworden, die met alle toeters en bellen met enige regelmaat in bombast floreert. Met De Zonde Die Ik Nooit Beging begint Belcanto de plaat nog redelijk ingetogen, maar al snel komen hier groots aangezette strijkers om de hoek kijken.

In Half Zo Mooi Als Nu wordt die lijn doorgezet. Vol gearrangeerd met blazers en strijkers in een brandend westerngeluid. Getergde country met slijpende steelguitar en texmexkoper. Sterk, maar geregeld ook met het gevoel dat je dit al eens eerder hebt gehoord.

Bewerking

Nu is dat niet geheel vreemd, daar Dan Ga Ik Weg Vergoed en Ik Ben Niet De Man Die Je Zoekt Nederlandse bewerkingen zijn van respectievelijk Abandoned Love en It Ain’t Me Babe, geschreven door Bob Dylan. En ook de eerste single Toverdrank – met op tweede stem An Pierlé – is een bewerking, hier van Lee Hazlewoods Summerwine.

Hoewel met verve uitgevoerd, lijkt Belcanto zich hier alleen door zijn erotiserende stem en scherpe maar eenvoudig mee te zingen teksten te onderscheiden. Iets dat op de voorganger beter uit de verf kwam, juist bij gebrek aan overheersende strijkers, blazers en ander bombast.