Band Of Skulls – Sweet Sour

Wie een sportauto bezit, zal het lekker vinden om lange stukken volgas vooruit te snellen. In het spitsuur in een grote stad heb je echter niks aan al die paardenkrachten. Precies zó klinkt het tweede album van Band Of Skulls.

Band Of Skulls is een rocktrio uit Southampton, dat in 2009 bekendheid verwierf met zijn debuutalbum Baby Darling Doll Face Honey. Waar dat album nog vooral de harde facetten van de rockband etaleerde, trapt het drietal op opvolger Sweet Sour echter geregeld stevig op de rem, om nooit echt volledig op gang te geraken.

Nu zijn het titelnummer en Bruises, beide helemaal aan het begin van de plaat, lekkere liedjes waarop Band Of Skulls simpel doch doeltreffend durft te rocken in pakkende meezingrefreintjes. Direct daarna volgt het kabbelende Lay My Head Down, dat memoreert aan het rustigere werk van Neil Young. Het nummer kent een korte gitaareruptie.

Meteen daarna herpakt Band Of Skulls zich op het aanstekelijke The Devil Takes Care Of His Own en het sterke Wanderluster, om vervolgens weer gas terug te nemen op het zich traag voortbewegende Navigate. Dit patroon herhaalt zich een derde keer, na You’re Not Pretty But You Got It Goin’ On, met het sobere Hometowns.

Vehikel

Het vehikel dat Band Of Skulls Sweet Sour heeft gedoopt blijft hierna sputteren, op het halfbakken Lies – dat pas in de laatste dertig seconden vlamt – en de softe afsluiter Close To Nowhere. Slechts op de helft van het album komt Band Of Skulls toe aan waar het echt sterk in is; het afleveren van compacte rockhitjes.

En hoewel de (soms folkachtige) ballads niet onbehoorlijk zijn, leiden ze ook nergens naartoe. Band Of Skulls wilde met Sweet Sour blijkbaar laten zien dat het meer in huis heeft dan enkel het produceren van ouderwets ongecompliceerde doch oerdegelijke rockliedjes. Het geleverde resultaat doet die ambitie helaas onmiddellijk teniet.

Tip de redactie