Humo's Rock Rally zou gezien kunnen worden als de Belgische equivalent van onze Grote Prijs. Het opvallendste verschil is echter dat er in België geen vloek lijkt te rusten op de winnaar.

Een goed voorbeeld hiervan is The Hickey Underworld. Dit uit Antwerpen afkomstige garagerock-/posthardcorekwartet veroverde in 2008 de eerste plek en voegde zich daardoor bij een illuster rijtje bestaande uit onder andere Das Pop, Goose en Novastar.

Het in 2009 uitgekomen debuutalbum deed in België ook iets dat in Nederland ondenkbaar is voor een band opererend in dit genre: een top 3-notering in de albumlijst. Of het tweede album I'm Under The House, I'm Dying hetzelfde zal lukken zonder de golf van publiciteit die het winnen van Humo's Rock Rally met zich meebrengt, valt natuurlijk te bezien.

Aan de kwaliteit van het album zal het echter niet liggen. De vier heren leveren wederom een prettig album af waarop ze op een knappe manier The Mars Volta-achtige rock tot zijn meest catchy kern weten terug te brengen.

Raak

Het beste voorbeeld hiervan is Whistling, een song met een sterke riff, onverwachte ritmische variaties en een buitengewoon pakkend refrein. En dat alles in binnen iets meer dan tweeënhalve minuut. Niet alle songs op het album zijn echter even raak.

Met name tegen het einde zakt het niveau iets in, maar dat mag de pret niet drukken. I'm Under The House, I'm Dying is gewoon een goed werk en ouderwets hard, iets dat anno 2012 tussen het 'gevoelige' geneuzel dat de meeste indiebands bezigen prima afsteekt.
 

Luister dit album op Spotify